The Lives of Others - திரைகளுக்கு அப்பால்

நீங்கள் என்றாவது உங்கள் நண்பரின் முகப்புத்தக கணக்கு வழியாக உங்கள் முகப்புத்தக கணக்கை பார்த்து இருக்கிறீர்களா? ஒரு பொய் கணக்கை தொடங்கி அதன் வழியாக உங்கள் கணக்கை சென்று பார்த்து இருக்கிறீர்களா? அப்படி செய்வது ஒரு வகையான குறுகுறுப்பை அளிப்பதை உணர்ந்து இருக்கிறீர்களா?

மனிதர்களை வேடிக்கை பார்ப்பது, ஊன்றி கவனிப்பது எல்லாம் சுவாரசியமான பொழுது போக்குகள் தான். ஆனால் வேவு பார்ப்பது, அவர்கள் மீது சந்தேகம் கொண்டு அவர்களே அறியாமல் அவர்களை 24 மணி நேரமும் கண்காணிப்பது என்பது உச்சபட்ச வன்முறை.

சமூக ஊடக காலத்தில் நாமே நம்மை பற்றிய பல தகவல்களை இணையத்தில் ஏற்றி வைத்திருக்கிறோம். கடந்த ஒரு மாதத்தில் நீங்கள் எங்கே சென்றீர்கள், என்ன பொருள் வாங்கினீர்கள், எங்கே சாப்பிட்டீர்கள்? என்று உங்களை உங்கள் இணைய வாழ்க்கை, இணைய பயன்பாடு, இணைய பரிவர்த்தனை வழியே வேவு பார்க்க முடியும்.

BJP இரண்டாம் முறை ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு மாணவர்களின் சமூக ஊடக கணக்கை கண்காணிக்க அவர்களை மனித வள மேம்பாட்டு துறை அமைச்சக இணையதளத்தோடு இணைக்க சொல்லி ஒரு செய்தி வந்தது.  எதிர்ப்பு வலுத்தவுடன் கட்டாயம் இல்லை என்று சொல்லி விட்டார்கள்.

அவர்களே 2014ல் ஆட்சிக்கு வந்ததில் இருந்து ஆதார் வாங்க சொல்லி கட்டாய படுத்தினார்கள். பின்னர் ஆதார் எண்ணை வங்கி, சமையல் ஏரி வாயு, வாகன பதிவு என்று அனைத்திலும் இணைக்க சொன்னார்கள். ஆதார் என்பது மக்களை கண்காணிக்க, அவர்களின் வரவு செலவு என்னவென்று பார்க்க அரசு பயன்படுத்துகிறது என்பது கண்கூடு.

ஆங்கிலத்தில் Vicarious Experience/pleasure என்று சொல்வார்கள். Second hand experience. புத்தக வாசிப்பு, சினிமா பார்ப்பது மூலம் நமக்கு கிடைப்பது அத்தகைய அனுபவம் தான். 2006 ஆண்டு வெளியான German நாட்டு திரைப்படமான The Lives of Others என்கிற இந்த படம் ஒரு அரசாங்கம் மக்களை வேவு பார்த்தால் என்னவெல்லாம் நடக்கும் என்பதை நமக்கு ஒரு second hand experienceஆக அளிக்கிறது.

இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பின்னர் இரண்டாக உடைந்த Germanyயின் கிழக்கு பகுதி ரஷ்ய ஆதரவுடன் German Democratic Republic என்ற தனி நாடாக மலர்ந்தது. 1990ல் பெர்லின் சுவர் வீழும் வரை ரஷ்ய கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது என்றே சொல்லலாம். Hitlerன் Fascist Agendaவில் இருந்து தப்பித்து ரஷ்ய Socialist Agendaவில் சிக்கிக்கொண்ட மனிதர்களின் கதை.

1984ல் ஆரம்பிக்கும் கதை பெர்லின் சுவர் வீழ்ந்து ஜெர்மனி ஒரே நாடாக மாறிய பின் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து நிறைவுபெறுகிறது. இந்தப் படத்தை புரிந்து கொள்ள, இதன் தீவிரத்தன்மையை உணர்ந்து கொள்ள கொஞ்சம் அரசியல், வரலாற்று அறிவும், உணர்வும் தேவை. நுண்ணுணர்வு உள்ளவர்கள், நல்ல சினிமா ரசிகர்கள் இதை அவசியம் காண வேண்டிய படமென்றே சொல்வார்கள்.

Weisler என்பவர் தனியாக வாழும் ஒரு நடுத்தர வயது ஆள். அவர் Stasi எனப்படும் போலீஸ் பிரிவில் விசாரணை செய்யும் அதிகாரியாக இருக்கிறார். இந்த பிரிவு  மக்களை வேவு பார்ப்பதையே முழு நேர வேலையாக கொண்டிருந்தது. அல்லது அதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட பிரிவு. Weisler விசாரணை செய்யும் காட்சியில் நமக்கு Inglourious Basterdsல் வரும் Hans Landaவை நியாபக படுத்துகிறார். ஆனால் இது 2006ல் வெளியான படம் என்பது குறிப்பிட தக்கது.   

Weislerக்கு உறவினர் என்று யாரும் இல்லை. இளமை வேகத்தில், கொள்கை மீது கொண்ட பற்று காரணமாக தனியாக இருந்து விட்டார் என்பதை நாம் படம் பார்க்கும் போது புரிந்து கொள்கிறோம். அவருக்கென்று பொழுதுபோக்குகள் எதுவும் இல்லை. அனைத்தையும், அனைவரையும் சந்தேக கண்கொண்டு பார்க்க அவருடைய வேலை அவரை பழக்கி விட்டது.

வகுப்பு தோழனும் இந்நாளில் அரசில் செயலர் பதவியில் இருக்கும் நண்பன் ஒருவர் Weislerஐ கொஞ்சம் சீண்டுகிறார். பின்னர் நாடகத்துக்கு அழைத்து செல்கிறார். நாடக ஆசிரியரை  Weisler சந்தேகிக்கிறார். கலாச்சார துறை அமைச்சருக்கு நாடக ஆசிரியரின் காதலி மீது ஒரு கண். ஆசிரியரை எதிலாவது சிக்க வைக்காமல் அவளை அடைய முடியாது என்று புரிந்து கொள்ளும் அமைச்சர் அவர்களுடைய வீட்டை 24 மணி நேரமும் கண்காணிக்க, ஒட்டு கேட்க உத்தரவிடுகிறார்.

மேலிடத்தில் இருந்து வரும் உத்தரவை திறம்பட நிறைவேற்றும் Weisler கச்சிதமாக ஒட்டு கேட்பு கருவிகளை நாடக ஆசிரியர் Georg வீட்டில் பொருத்தி விட்டு கண்காணிப்பை அவரே நேரடியாக செய்கிறார்.

எதன் மேலும் பற்றோ, பிடிப்போ இல்லாமல் வாழும் Weislerக்கு எழுத்தாளர் மற்றும் அவருடைய காதலி Maria விடம் உள்ள உயிர்ப்பு அதிசயமாக படுகிறது. அவர்களுடைய ரகசியங்களை தெரிந்து கொள்கிறார். Mariaவின் துரோகத்தை Georgக்கு காட்டிக்கொடுக்கிறார். அவர்களுடைய இடத்தில் இருந்து அவர்களுடைய வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பார்க்கிறார். அவர்களுடைய இன்ப துன்பங்களை புரிந்து கொள்கிறார்.

இது வரை குற்றம் செய்தவர்களையே விசாரித்த Weisler குற்றம் செய்வார்கள் என்கிற அனுமானத்தில் இவர்களை வேவு பார்க்க அது அவர்கள் மீது பரிவு ஏற்பட வழி வகுக்கிறது.

Ray Bradbury எழுதிய Fahrenheit451 என்கிற நாவலை மையமாக கொண்டு அதே தலைப்பில் Francious Truffaut இயக்கிய படத்தில் நாயகன் ஒரு வித்தியாசமான பணியில் இருக்கிறான். ஒரு Dystopian காலத்தில் நடக்கும் அந்த கதையில் புத்தகங்களை நெருப்பு வைத்து அழிக்கும் துறையில்  நாயகன் வேலையில் இருக்கிறான். தற்செயலாக ஒரு புத்தகம் அவனிடம் வந்து சேர அதை வாசித்து பார்த்து தான் மனித குலம் சேர்த்து வைத்த அறிவு செல்வத்தை அழிக்கும் மாபாதக செயலை  இத்தனை நாள் செய்ததை எண்ணி வருந்துகிறான்.

The Lives of Others படத்தில் இதே போல ஒரு புத்தகத்தை Weisler வாசிக்க நேர்கிறது. அது Georg வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் Weisler அங்கே சென்று திருடி வந்தது. Bertolt Brecht என்கிற கவிஞர், நாடக ஆசிரியரின் கவிதை புத்தகம் அது. அந்த புத்தகம் Weislerன் தன்னை சுற்றி ஏற்படுத்தி உள்ள கவசத்தில் உள்ள ஓட்டை வழியாக அவரின் இதயத்தை சென்று தொடுகிறது. Georg வாசிக்கும் இசை அவரை உன்னதமாக உணர வைக்கிறது.
ஓநாயாக இருந்தாலும் Weisler ஆட்டுக்குட்டியான Georg மற்றும் Mariaவின் நியாயத்தை புரிந்து கொள்கிறார். தன் அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி அவர்களை இரும்பு கரங்களில் இருந்து தப்பிக்க செய்கிறார்.

Weisler ஒரு Inspector Rankல் இருக்கும் அதிகாரி. அவருக்கு மேல் அதிகாரம் உள்ளவர்கள் ஆயிரம் பேர் இருக்கும் போது எத்தனை நாள் Georg மற்றும் Mariaவை காப்பாற்ற முடியும்? அவர்களை தண்டிக்க வேண்டும் என்கிற முடிவில் தானே அமைச்சர் வேவு பார்க்க உத்தரவிட்டார்? ஆதாரம் கிடைக்க விட்டால் போலியான ஆதாரம் கொண்டு வேண்டாதவர்களை முட்டி போட வைத்து விட மாட்டார்களா?!

இரண்டாம் உலக போரின் போது வதை முகாம்களில் அடைபட்டு சித்திரவதை அனுபவித்த யூதர்களை பற்றிய படங்கள் வருடத்திற்கு ஒன்றாவது வருகிறது. Schindler's List, Life is Beautiful, The Pianist, The Boy in the Striped Pajamas, The Counterfeiters, Son of Saul போன்ற படங்கள். இத்தகைய படங்கள் ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுக்கு எத்தகைய தீங்கை செய்யவும் சாத்தியம் உள்ளது என்பதை நமக்கு நினைவு படுத்தி கொண்டே இருக்கின்றன. அதற்கு மதம், இனம், மொழி, அரசியல், கொள்கை என்று ஆயிரம் காரணம் கற்பிப்பார்கள் என்றும் சொல்கின்றன.

யூதர்கள் அனுபவித்த அவலத்தை சொல்லும் படங்கள் Holocaust Films என்று வகைப்படுத்த படுகின்றன. அது போல Communism, Socialism என்கிற பெயரில் அரசுகள் அதன் மக்களுக்கு செய்த துரோகங்கள் திரைப்படங்களாக, இலக்கியமாக வந்து கொண்டு இருக்கின்றன. The Lives of Others  அத்தகைய ஒரு படம் தான். 4 Months, 3 Weeks and 2 Days கிட்ட தட்ட The Lives of Others படம் அளிக்கும் உணர்வை அளிக்கும் மற்றொரு கிழக்கு ஐரோப்பிய படம்.

இன்று உலகம் வலது சாரிகளின் வசம் சென்று கொண்டு இருப்பதாக ஒரு உணர்வை அனைவரும் கொண்டிருக்கிறோம். இந்தியாவில் இன்னும் என்னவெல்லாம் காணப் போகிறோம் என்று தெரியவில்லை. சோவியத் ரஷ்யாவின் வீழ்ச்சி Communism, இடது சாரி தத்துவத்தின் மீது மக்கள் கொண்டிருந்த பற்றை சிதைத்து விட்டது. இடதோ, வலதோ  எதிர்தரப்பு இல்லாத, விரும்பாத அரசாங்கம் மக்களை கண்காணிப்பில் வைத்து, கொடுமை செய்து அதை அவர்கள் நல்லத்துக்கு செய்வதாக அவர்களையே நம்ப வைக்கும் என்பது தான் வரலாறு நமக்கு சொல்வது.

எந்த சாம்ராஜ்யமாக இருந்தாலும் அதுவும் ஒரு நாள் வீழும் என்பது வரலாறு நமக்கு அளிக்கும் ஆறுதல்.

மண்ணும் மனிதரும் - சிவராம காரந்த்

இந்திய பெருநாவல்கள் என்று ஜெயமோகன் பரிந்துரைத்த நாவல்களில் இதுவும் ஒன்று. கிட்டத்தட்ட 50 வருடங்களுக்கு பிறகு இப்போது மறுபதிப்பு வந்துள்ளது. 2018 மதுரை புத்தக காட்சியில் சாகித்திய அகாதமி அரங்கில் இந்த புத்தகத்தை வாங்கினேன்.

தமிழில் நிலம் சார்ந்து வாழ்பவர்களை பற்றி கி.ரா அய்யா அளவிற்கு வேறெவரும் எழுதியிருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. மண்ணையும் மனிதர்களை பற்றி மட்டுமே எழுதியிருக்கிறார் என்று கூட கூறலாம். அவரது மொத்த எழுத்துமே கரிசல் எழுத்து என்கிற இலக்கிய வகைமை உருவாக காரணமாக இருந்திருக்கிறது.

மண்ணும் மனிதரும் நாவல் வாசிக்கையில் எனக்கு கி.ரா அய்யாவின் கோபல்ல கிராமம், அந்தமான் நாயகர் நாவல்கள் தொடங்கி அவருடைய பல சிறுகதைகள் நினைவுக்கு வந்தன. அவற்றில் கறிவேப்பிலைகள் என்கிற கதை முக்கியமானது. தனது மொத்த வாழ்க்கையையும் உழைப்பில் செலவழித்த பப்பு தாத்தா, பாட்டிக்கு மிச்சமென்று ஏதும் இல்லை. கறிவேப்பிலைகள் போல அவர்களின் பயன் முடிந்து விட்டது. நிலம் மற்றும் அதன் உடமையாளர்களுக்கு இனிமேல் பப்பு தாத்தா பாட்டியால் பயன் இல்லை.

மண்ணும் மனிதரும் நாவல் தென் கர்நாடக பகுதியில் நடைபெறுகிறது. அழகான கிராமம் என்று எளிதாக சொல்லிவிடலாம் ஆனால் அங்கே பிழைத்து கிடைப்பதற்கான உழைப்பென்பது ஆன்மாவை எழுதிக்கேட்பது.

ராம ஐதாளர் என்கிற வைதீகரின் குடும்பம் தான் நாவலின் மையம். ஐதாளர் வைதீக தொழில் செய்தாலும் மற்ற நேரங்களில் தன்னுடைய நிலத்தில் கடுமையாக உழைக்க கூடியவர். அவருடைய மனைவியும், விதவையாகிவிட்ட தங்கையும் உடன் இருக்கிறார்கள். அவர்களும் உழைப்பை தவிர வேறெதுவும் அறியாதவர்கள். மழை, வெயில் காலங்களை உத்தேசித்து நடவு நடுவது, நீர் பாய்ச்சுவது, களை பறிப்பது, விறகு சேர்ப்பது, ஊறுகாய் போடுவது, அப்பளம் இட்டு வைப்பது என்று ஓயாத வேலை. ஐதாளர் வீட்டு பெண்களின் கண்கள் எப்போது செம்பருத்தி நிறத்திலேயே இருக்கின்றன. விறகு புகையால். அவை ஒரு நாளும் மல்லிகை பூ நிறத்தில் இருந்ததில்லை என்று நாவலாசிரியர் சொல்கிறார்.

நாவலின் நிகழ்ச்சிகள் 1870களில் தொடங்கி 1930 கள் வரை நடைபெறுகிறது என்று உத்தேசிக்கலாம். ஐதாளர் அவரது வீட்டு சுவற்றில் ஓரிடத்தில் விக்டோரியா ராணி காலத்து பொன் காசுகளை பெட்டியில் போட்டு பதித்துவைத்திருக்கிறார். இதை பல வருடங்களுக்கு பிறகு அவருடைய மருமகள் நாக வேணி மழை பெய்து இடிந்து விட்ட சுவற்றில் இருந்து அதை கண்டெடுக்கிறார். அவர்களின் நிலத்தில் பாடுபடும் பிச்சி சொன்ன ஐதாளரின் புதையல் விஷயம் உண்மையாக இருக்குமோ என்று கூட நினைக்கிறாள்.

இந்த அறுபது எழுபது வருடங்களில் நாம் ஐதாளரின் வாழ்க்கை, அவரது இரண்டாவது திருமணம் அதன் மூலம் பிறகும் லச்சனின் வாழ்க்கை, லச்சனின் மனைவியும் மகன் ராமனும் படும் துயரங்கள் என்று ஒரு கிராமத்தில் வாழ்ந்த ஒரு குடும்பத்தின் 3 தலைமுறைகளை  காண்கிறோம்.

ஐதாளர் வாரிசு இல்லாததால் சத்தியபாமா என்கிற பெண்ணை மறுமணம் செய்து கொள்கிறார். அதன் மூலம் ஒரு பையனும் பெண்ணும் பிறக்கிறார்கள். பையனை மாமனார், மைத்துனர் மற்றும் மனைவியின் விருப்பப்படி வைதீக கல்வியை தவிர்த்து பள்ளி கல்வி கற்க அனுப்புகிறார். இதற்கு அவருடைய ஊரான கோடியில் பலத்த எதிர்புகளுக்கும் கிண்டலுக்கும் ஆளாகிறார். அவருடைய தங்கை வைதீக தொழிலை யார் தொடர்வார்கள் என்கிறாள். வைதீக தொழிலில் மதிப்பு இல்லையென்றும் படித்து தாசில்தார் ஆனால் வரும்படியும் உண்டு மரியாதையும் உண்டு என்கிறார்.

இந்த காலங்களில் அவருடைய பெண்ணின் கல்வியை பற்றி எந்த பேச்சும் இல்லை. ஆனால் அவருடைய மகன் லச்சனுக்கு பார்க்கும் நாக வேணி மங்களூரில் வளர்ந்ததால் பள்ளி கல்வியை பெற்றிருக்கிறாள். மேலும் பெண் பிள்ளைகளை வயதுக்கு வருமுன்னே கட்டிக்கொடுக்கும் வழக்கமும் அந்த காலத்தில் அதிகம் என்கிறதும் தெரிகிறது.

நவீன கல்வி லச்சனை நவீன மனிதன் ஆக்காமல் அவனை இன்பங்களை நுகரும் ஒரு ஊதாரி ஆக்கிவிடுகிறது. ஐதாளர் மனம் நொந்து விடுகிறார். லச்சன் அப்பாவின் முன்னாள் நண்பரும் தற்போது நட்பு திரிந்துவிட்ட சீனமையரிடம் அடைக்கலம் ஆகிறான். அவருடைய மூன்றாவது மகன் ஓரட்டன் உடன் சேர்ந்து அவனுடைய வாழ்க்கையையும் சீரழித்து விடுகிறான்.

லச்சன் செய்த தவறுகள் அடுத்த 20, 25 ஆண்டுகள் அந்த குடும்பத்தில் என்னென்ன மாற்றங்களை நிகழ்த்துகின்றன என்று விரிந்து செல்லும் நாவல் காட்டுகிறது.

தகப்பன் இல்லாமல் ராமனை வளர்க்க நாகவேணி அரும்பாடு படுகிறாள். அவளுடைய தந்தை, சித்தப்பா மற்றும் இரண்டு சகோதரர்களின் உதவியுடன் அவன் பத்தாம் வகுப்பு வரை படிக்க வைக்கிறாள். ஐதாளரின் காலத்திற்கு பிறகு அவர் கடைசி காலத்தில் கட்டிய வீட்டை விட்டு போவதில்லை என்கிற முடிவுடன் இருக்கிறாள். ஐதாளர், அவருடைய முதல் மனைவி பார்வதி, இரண்டாவது மனைவி சத்தியபாமா, தங்கை சரசுவதி அந்த வீட்டில் இருந்து உழைத்ததை போல இவளும் உழைப்பை தொடருகிறாள். தன்னால் இப்படி உழைக்க முடியுமென்பதை அவள் உழைத்தே அறிந்து கொள்கிறாள்.

அவளுடைய மகன் ராமன் பதின் பருவம் எய்திய பிறகு மாமன் வீட்டில் அவன் இருப்பது அவனுடைய அத்தைக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து சென்னைக்கு சென்று மேற்படிப்பை தொடர செல்கிறான். அங்கே அவனுடைய சித்தப்பாவை தற்செயலாக சந்தித்து அவர்கள் வீட்டில் அடைக்கலம் ஆகிறான். டியூஷன் சொல்லிக்கொடுத்து அதில் வரும் பணத்தை தன்னுடைய சாப்பாட்டு செலவுக்கு வைத்து கொள்ள வேண்டும் என்று சித்தபாவிடம் கொடுக்கிறான். அவர்கள் வேண்டாம் என்றாலும் இவன் கேட்பதில்லை.

பின்னர் வயது வேகத்தில் சுதந்திர போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு சிறை செல்கிறான். இதனால் படிப்பு தடைபடுகிறது. பின்னர் ஒரு வருடத்திற்கு பின் படிப்பை முடித்து விட்டு வேலை தேடி அலைகிறான். சீனமையரின் மூத்த மகன் நடத்தும் பெங்களூர் உணவகத்தில் மானேஜர் வேலைக்கு செல்கிறான். அங்கிருப்பது பிடிக்காமல் இரண்டு வருடம் கழித்து மும்பை சென்று அங்கும் வேலை தேடி அலைந்து மீண்டும் கிராமத்திற்கு திரும்புகிறான்.

சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்னர் கல்வி கற்ற இந்திய இளைஞர்கள் வேலை தேடி பட்ட கஷ்டத்தை இந்த 21ம் நூற்றாண்டு இளைஞர்களும் படுகிறார்கள் என்பது நகை முரண். தாத்தா மற்றும் தந்தையில் இருந்து மிகவும் மாறுபட்ட மனிதனாக ராமன் இருக்கிறான். அவனுக்கு இசை, ஓவியம் போன்ற கலைகள், இளைப்பாருதல் தேவை. வேலை ஆன்மாவை உரிஞ்சுவதை அவன் விரும்ப வில்லை.

வயது வேகத்தில் சுதந்திர போரில் பங்கு பெறுகிறேன் என்று பல காரியங்களை அவன் செய்கிறான். ஆனால் அவனே அவற்றை விலகி நின்று பார்க்க பம்பாய் வாழ்க்கையின் போது கற்றுக்கொள்கிறான்.

ஐதாளர் பிராமணர் என்றாலும் அவர் வீடு கடலுக்கு அருகில் இருக்கிறது. அவருடைய நிலத்தில் செம்படவ மக்கள் பாடுபடுகிறார்கள். பின்னர் ராமன் விவசாயம் செய்யும் போதும் மீன் கழிவுகளை கொட்டி உரமிடுகிறான். அவர்கள் வீட்டில் இருந்து எந்த புறம் சென்றாலும் கடல், ஆறு, ஏரி என்று நீர்நிலை இருக்கிறது. மலையடிவாரத்தில் விவசாயம் நடக்கிறது. ராமன் கடல் மீது பெருங்காதல் கொண்டிருக்கிறான். சென்னையின் கடற்கரையோ, பம்பாயின் கடற்கரையோ அவனுக்கு பிடிப்பதில்லை.

பிராமண குடும்பம் என்றால் கோவில் அருகில் உள்ள அக்கிரகாரத்தில் இருப்பார்கள், நிலம் வைத்திருந்தாலும் பாடு பட ஆட்கள் வைத்திருப்பார்கள் என்றே தமிழக சூழலில் அறிந்து வைத்திருக்கும் நாம் இங்கே ஐதாளர் குடும்பத்தில் பெண்கள் உட்பட அனைவரும் கடுமையான உடல் உழைப்பில் ஈடுபடுவதை கண்டு ஆச்சரிய படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

மாறும் காலத்திற்கேற்ப மாற வேண்டும் என்கிற கோட்பாட்டை அந்த கிராமத்தில் மூன்று குடும்பங்கள் பின் பற்றுகின்றன. அவற்றில் சீனமையர் பிள்ளைகள் உணவகத்தில் வேலைக்கு சென்று பின்னர் உணவகம் ஆரம்பித்து என்று பெரும் பணக்காரர்கள் ஆகிறார்கள்.

இன்னொரு குடும்பத்தின் மகனும் குந்தாபுரத்தில் உணவகம் வைக்கிறான். அவனும் சோடை போவதில்லை. ஐதாளரின் மகன் லச்சன் படிப்பில் தேறுகிறான் ஆனால் எந்த தர்மமும் இல்லாதவனாக இருக்கிறான். அவன் கற்ற ஆங்கில கல்வியால் அனைவரையும் துச்சமென நினைக்கிறான்.

ஐதாளர் அடித்து பிடித்து நிலமெல்லாம் சேர்த்து வைக்கிறார், வீடு கட்டி வைக்கிறார். போலவே சீனமையரும் செய்கிறார். அவருக்கு நான்கு மகன்கள் என்பதால் ஒருத்தன் அழித்தாலும் மற்றவர்கள் தாங்கி பிடிக்கிறார்கள்.ஆனால் ஐதாளருக்கு ஒரே வாரிசு அனைத்தையும் சூறையாடி விடுகிறான்.

நாவல் தமிழில் ஏற்கனவே வாசித்த பல படைப்புகளை நினைவு படுத்தியது. ந. சிதம்பர சுப்பிரமணியனின் மண்ணில் தெரியுது வானம் தொடங்கி தோப்பில் முஹம்மது மீரானின் ஒரு கிராமத்தின் கதை, சாய்வு நாற்காலி, ப. சிங்காரத்தின் புயலிலே ஒரு தோணி, நாஞ்சில் நாடனின் தலைகீழ் விகிதங்கள் மற்றும் அவருடைய பல மும்பை கதைகள் பின்னர் பி.கே. கிருஷ்ணனின் புலிநகக் கொன்றை. 

மண்ணும் மனிதரும்  நாவல் அனைத்திற்கும் முன்னாலே எழுதப்பட்ட நாவல். நாவல் வெளியான போது நாஞ்சில் நாடனும், பி.கே கிருஷ்ணன் அவர்களும் பிறந்தே இருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

கன்னட நாவல் என்றாலும் நிலம் சார்ந்து மக்கள் வாழ்ந்த வரை மொத்த இந்தியாவிலும் வாழ்க்கை கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி தான் இருந்திருக்கும் என்றே நாவல் நினைக்க வைக்கிறது. தமிழில் சித்த லிங்கையா மொழி பெயர்திருக்கிறார். எந்த தொய்வும் இல்லாமல் மிக விரைவாக வாசித்து விடக்கூடிய நாவல். ஆழமான உணர்வுகளை கடத்தக்கூடிய நாவல்.

Dogman - ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் நண்பர்களாக இருக்க முடியுமா? அப்படி இருந்தால் அதில் ஏதோ தந்திரம் இருக்கிறது, அது ஆட்டுக்குட்டிக்கு நல்லதாக இருக்க முடியாது என்பதாக தானே கதை செல்ல முடியும்?

இரண்டு மனிதர்களுக்கு நடுவே இருக்க வேண்டியது மரியாதை மட்டுமே என்று காலம் சென்ற எழுத்தாளர் ஜி. நாகராஜன் சொல்லியிருக்கிறார். ஆரோக்கியமான மனித உறவுகள் நீடிக்க மரியாதை அவசியம். நீங்கள் காதலிக்கும் பெண்ணிற்கு மரியாதை தராவிட்டால் அவள் காதலை முறித்துக்கொண்டு போவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம்.

Dogman படத்தில் Marcello என்கிற நாய் பராமரிப்பாளர் Simone என்கிற முரட்டு மூடனுடன் நட்பில் இருக்கிறார். அவன் உள்ளூர நல்லவன் என்று நினைக்கிறார். பத்து பேரை அடித்து துவைக்கும் பலசாலி என்று பெருமைப்படுகிறார். Marcello ரகசியமாக cocaine விற்கிறார். Drug Addict ஆன Simone Marcello விடம் இருந்து வாங்கும் cocaineற்கு பணம் கொடுப்பதில்லை. அவனுடைய கடையிலேயே cocaine பொடியை முகரவும் செய்கிறான்.

Marcello வாழ்க்கையில் இரண்டே இன்பங்கள் தான். ஒன்று தன்னிடம் வரும் நாய்களை பராமரிப்பது. இன்னொன்று தன் செல்ல மகளுடன் நேரத்தை செலவு செய்வது. மகளுடன் செலவு செய்யும் நேரத்திற்கு தேவையான பணத்தை ஈட்டவே அவர் cocaine விற்கவும் துணிகிறார்.

எத்தனை பெரிய வகை நாயாக இருந்தாலும் Marcello அதை சாந்தப்படுத்தி groom செய்கிறார். Marcello கதா நாயகனுக்குரிய எந்த லட்சணமும் உடைய நபர் அல்ல. சராசரியான உயரம் கூட இல்லை. ஓடிசலான தேகம். கால் பந்து விரும்பி விளையாடுகிறார்.

Simone மீது இருக்கும் பயமா, பற்றா, அன்பா, மரியாதையா, இரக்கமா? ஏதோ ஒன்று Marcelloவை Simoneடம் விசுவாசமாக இருக்க வைக்கிறது. Simone சொல்வதை பெரிய மறுப்பு இல்லாமல் செய்கிறார். திருடப்போகும் Simone Marcelloவை get away driverஆக பயன்படுத்துகிறார் ஆனால் பிச்சை காசு போடுவது போல கொள்ளையில் பங்கு கொடுக்கிறார்.

கொள்ளையடிக்கும் போது தொந்திரவு செய்த நாயை freezerல் வைத்து விட்டதாக Simoneனின் partner சொல்கிறான். இதை கேட்டு துயரப்படும் Marcello திரும்பி சென்று அந்த வீட்டினுள் ஏறி freezerல் கிட்ட தட்ட உறைந்து போகும் நிலையில் இருக்கும் நாயை காப்பாற்றுகிறார்.

உயிர்களிடத்தில் இத்தனை அன்பும் அக்கறையும் உடைய Marcello எந்த அடிப்படை அறமும், நீதி உணர்ச்சியும் இல்லாத Simoneடம் நட்பில் நீடிப்பது பெரிய புதிர் தான். Simone அவனுடைய குற்றங்களின் உச்சமாக Marcelloவை மிரட்டி அவனுடைய கடை சாவியை வாங்கி அவனுடைய கடை வழியாக துளை அமைத்து பக்கத்து கடையை கொள்ளையடிக்கிறான்.

போலீஸ் Marcelloவை கைது செய்து சிறையில் அடைக்கிறது. Simoneஐ காட்டி கொடுக்காமல் ஒரு வருடம் சிறை அனுபவித்து விட்டு வரும் Marcello வாழ்க்கையை மீண்டும் முதலில் இருந்து தொடங்க வேண்டும் என்பதை உணர்கிறார். மகளை சந்திக்கும் போது அன்பை பொழிகிறார். Simoneடம் சென்று கொள்ளையில் தன்னுடைய பங்கை தருமாறு கேட்கிறார். Simone தர முடியாது என்கிறான்.

இதன் பிறகு சராசரி மனிதனாக எதிர்வினையாற்றி அதற்கான காயத்தையும் பெறுகிறார். Simoneடம் நட்பு பாராட்டி அருகில் வாழ்ந்த, கடை வைத்திருந்த அத்தனை நபர்களையும் எதிரிகளாக்கிவிடுகிறார். யாருடைய ஆதரவும் இல்லாமல் போய் விடுகிறது.

Enough is Enough என்று முடிவு செய்யும் Marcello ஒரு தந்திரம் செய்கிறார்.

Cannes திரைப்பட விழாவில் தேர்வு செய்யப்பட்டு திரையிடப்பட்ட இந்த Italy நாட்டு திரைப்படம் சிறந்த நடிகருக்கான பரிசு பெற்றதாக வாசித்தேன். படத்தின் பெரும் பகுதி ஆட்கள் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லாத ஒரு கடற்புற நகரத்தில் நடக்கிறது. Marcello மகளுடன் செல்லும் சுற்றுப்பயணம் தவிர்த்து கதை நிகழும் இடங்களும், கதா பாத்திரங்களும் மிகக்குறைவே.

மெல்ல நகரும் ஒரு திரைப்படம் தான். பல வகையான நாய்களை காணும் நாம் அவற்றிடம் உள்ள அந்த வித்தியாசத்தை கண்டு துணுக்குறுவோம். மனிதர்களும் இத்தனை வித்தியாசமானவர்கள் தானே!