சிம்மக்குரலோன்

உங்களுக்கு யாரையாவது பார்த்த உடன் உலக்கையை எடுத்து அடிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியிருக்கிறதா?! அப்படி தோன்றவில்லை என்றால் நீங்கள் நமது கதையின் நாயகன் சிவ சுந்தரை சந்திக்கவில்லை என்று அர்த்தம். உலக்கையால் அடித்தால் நீண்ட நேரம் அடிக்க முடியாது அல்லது பட்டுனு உயிர் போய் விடும் என்று நினைப்பவர்கள் பழைய ஈக்க மார், ஈரத்தில் நனைத்த துண்டு, 2 litre plastic water bottle இப்படி அதிக காயம் ஏற்படுத்தாத ஆனால் அடிப்பவருக்கு ஒரு வித கிளர்ச்சி, ஜிலு ஜிலுப்பு அளிக்கும் ஆயுதங்களை பயன்படுத்தலாம். நீண்ட நேரம் தலையிலும், கையிலும், முதுகிலும், முட்டியிலும் சொத்து சொத்து என்று மொத்தலாம்.

அது எப்படி முன்ன பின்ன தெரியாத ஆளை அடிப்பது என்றால் உங்களுக்கு அவருடைய bio data வை தருகிறேன் நீங்கள் அப்புறம் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு அவரை அடிக்க வருவீர்கள்.

சிம்மக்குரலோன் சிவ சுந்தர் என்றால் நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். என்ன புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?! அவருடைய குரல் வளம் குறித்து தான். காக்கா, கழுதை, கல்லால் ஏறி வாங்கிய பன்றி இவையெல்லாம் சேர்ந்து ஒரு மனிதக்குரலில் பேசினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி இருக்கும். மேற்படி விலங்குகளை உதாரணம் சொன்னதற்காக அந்த விலங்குகளிடமும் விலங்குகள் நல அமைப்புகளிடமும் மன்னிப்பு கேட்கிறேன். அந்த அமைப்புகளுக்கு கோமாதா எங்கள் குல மாதா என்ற பாட்டை dedicate செய்கிறேன்.

சிவ சுந்தர் ஒரு மேலாண்மை பட்டதாரி. MBA, MBA - இரண்டுமுறை வேகமாக படிக்கவும். Harvard பல்கலைக்கழகம் இருக்கும் அமெரிக்காவே பொருளாதார மந்த நிலை அடையும் போது இந்தியாவில், அதுவும் சாராயம் காய்ச்சி கல்வி தந்தை ஆனவர் கட்டிய கல்லூரியில் MBA படித்த சிம்மக்குரலோன் மேலாண்மையில் சிறந்து விளங்குவார் என்றால் அவரைப்பெற்றவர்களே நம்ப மாட்டார்கள்.

இப்படி படித்த படிப்பிற்கு வேலை கிடைக்காத - போக விருப்பமில்லாத என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது - வந்து சேரும் இடம் எதுவாக இருக்கும்? அதே தான்!!! சிவ சுந்தர் கல்லூரி பேராசிரியர் ஆகி விட்டார். அவருடைய தந்தை ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். கடைசியாக வாத்தியாரின் பிள்ளை வாழ்க்கையில் விளங்கியதை எப்போது பார்த்தீர்கள்?

ஒரு நாட்டில் ஒரு தொற்று நோய் பரவுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். நோய் பரவுவதை தடுக்க அரசாங்கம் என்ன செய்யும்? நோய் பாதித்த மக்களை தனிமைப்படுத்தி சிகிச்சை அளிக்கும். மற்ற நாடுகள் நோய் பரவும் நாட்டின் மக்களை தீவிர பரிசோதனைக்கு பிறகே உள்ளே அனுமதிப்பர். இதெல்லாம் தாண்டி நோய் வேறொரு நாட்டிற்கு பரவி விடுவதும் உண்டு.

ஆம், சிவ சுந்தர் தீப்பெட்டி, பட்டாசு தொழில் மூலம் பணம் சேர்த்து கல்லூரி ஆரம்பித்த முதலாளியிடம் வேலைக்கு சேர்ந்தார். தற்போது வேலை பார்க்கும் கல்லூரியில் சிறந்த அடிமை, சோத்து மாடன், சொம்பு தூக்கி, என்று பெயர் வாங்கிய SS - சிவ சுந்தரின் சுருக்கம்- தீப்பெட்டி முதலாளி கல்லூரியில் இருந்து எடுத்தார் ஓட்டம். வந்தவர் அங்கிருந்து நோயை இங்கே கொண்டு வந்துவிட்டார். அதற்காக இது நோய் இல்லாத கல்லூரி என்று சொல்ல முடியாது. பக்க வாதத்துடன் உடன் குஷ்ட ரோகம் சேர்ந்த கதை தான்.

SS பார்ப்பதற்கு ஒரு ஐந்தேமுக்கால் அடி உயர கரடி போல இருப்பார். இன்னும் பத்து ஆண்டுகளில் கரடியாகவே ஆகி விட வாய்ப்பு உண்டு. தீனி அப்படி. சோடாப்புட்டி கண்ணாடி அணிந்திருப்பார். முகம் எப்போதும் குளிச்சு நாலு நாள் ஆச்சு என்கிற பாவனையில் இருக்கும். பிறகு உடைகள் எப்படி இருக்கும் என்று நீங்கள் யூகிக்கவும். 2 செட்டு பூரி, கேசரி, ஒரு பொங்கல், 2 வடை அப்புறம் காபி என்று எளிமையான காலை சிற்றுண்டி. சிற்றுண்டியின் எடையை விட இரண்டு மடங்கு எடை கொண்ட மதிய சாப்பாடு, மாலை அமையும் நொறுக்கு தீனி, இரவு ஆறிலிருந்து எட்டு தோசை சாப்பிடுவார்.

நன்றாக சாப்பிடுபவரை கண் வைக்கக்கூடாது. அது சாப்பிடுபவரை. இவர் திண்பவர். தட்டில் இருந்து யாரேனும் எடுத்து விடுவார்கள் என்ற அவசரகதியில் வாய் நிறைய உணவு இருக்கும் போதே மேலும் திணிப்பார். திணித்தபடியே சிம்மகுரலால் கருத்து சொல்வார். கருத்து சொல்லிக்கொண்டே கண்ணாடியின் மேல் முட்டைக் கண்ணை சோடாக்குள் உருளும் கோலி போல உருட்டுவார்.

இத்தனையும் திண்பவர் தான் அசைவம் சாப்பிடுவதில்லை என்றும் சொல்வர். தான் சாதிய படிநிலையில் பிராமணருக்கு அடுத்த சாதி என்றும் அதற்காகவே சிறப்பு சலுகைகள் எதிர்பார்ப்பது தனது உரிமை என்பது போல நடந்து கொள்வார். இப்படி சாதி பெயர் சொல்லி சலுகைக்கு அலைபவர் வேலை பார்ப்பார்? பார்ப்பார். புறம் பேசுதல், குழி பரித்தல், போட்டுக்கொடுத்தல், தூண்டி விடுதல், கெடுத்து விடுதல் இப்படி நிறைய.

மேலாண்மை என்றால் மோசடி என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு மனிதனுக்கு தேவை இல்லாத பொருளை உருவாக்கி அதை அவனை வாங்க வைப்பதில் என்ன மேலாண்மை புண்ணாக்கு இருக்கிறது. பிரச்சினை என்ன வென்றால் இந்த புண்ணாக்கு தின்ற மேலாண்மை மாடுகள் கல்லூரியை வழி நடத்த கிளம்புவது தான். வியாபாரம் என்று ஆன பிறகு புண்ணாக்கு என்றால் என்ன? கல்லூரி என்றால் என்ன?

மேலாண்மை படித்து விட்டதால் இவர்கள் கல்லூரியின் இயக்குனர்கள் ஆகி விடுகிறார்கள். அப்படி கல்லூரியை இயக்கும் மேலாண்மை படித்த, சூதும் வாதும் நிறைந்த - அவர்கள் மேலாண்மை, சாணக்கியத்தனம் என்று சொல்வார்கள்- நபரின் இடது கையாக தன்னை வரித்துக்கொண்டவர் SS. மேற்படி நபருக்கு வலது கை போக மூன்றாவது கை உண்டு. அந்த நபரையும் அவருடைய கைகளையும் பற்றி தனியாக எழுத வேண்டும்.

தன்னால் எந்த வேலையைம் செய்ய முடியாதவன் தனக்கு மேலே உள்ளவன் பெயரை சொல்லி பயம் காட்டிக்கொண்டே இருப்பான். ஆனால் இவன் உருப்படியாக ஒன்றும் செய்ய மாட்டான். மாணவர்களில் இருந்து சக பேராசிரியர் வரை 'சாருக்கு தெரிஞ்சா பிரச்சினை ஆகிடும், சாருக்கு தெரிஞ்சா கோப படுவாங்க, சாருக்கு தெரிஞ்சா action எடுப்பாங்க' என்று பூச்சாண்டி காட்டிக்கொண்டிருப்பார்.

சார் Big Boss போல CCTV யில் நாளெல்லாம் ஊமைப்படம் பார்த்துக்கொண்டு  SS பேச்சை தான் கேட்டு நடப்பதாக கல்லூரியில் ஒரு பேச்சு உண்டு. அது அவருக்கே தெரிந்தாலும் அலட்டிக்கொள்ள மாட்டார். 'மேலாண்மைல' என்று கடந்து சென்று விடுவார்.

இதெல்லாம் இந்த SS க்கு சாதகமான அம்சங்கள். பின்னர் சாதி. சாதியால் தான் சாது என்று அவர் சொன்னாலும், சொல்லும், செயலும் அப்படி இல்லையே என்று அனைவருக்கும் தெரியும். பின்னர் தான் ஆன்மீகமான ஆள் என்று காண்பிக்க வாரத்தில் என்றைக்கு குளிக்கிறாரோ அன்று நெத்தியில் மலைத்தொடர் போல சந்தனத்தால் லிங்கம் வரைந்து அதில் குங்குமம் வைத்து பல்லைக்காட்டிக்கொண்டு அலைவார்.

ஆன்மீகம் என்றால் நீங்கள் விவேகானந்தர் என்றெல்லாம் கற்பனை செய்யக்கூடாது. இன்றைய தேதியில் ஆன்மீகம் என்பது நித்தியானந்தா, சத்குரு என்று சுருங்கிவிட்டது. இப்படி ஒரு குருவிடம் தான் சென்று மாட்டியதோடு விடாமல் மேலாண்மை படித்த மேதாவிகள், கணிப்பொறி படித்த விஞ்ஞானிகள் என பாதி கல்லூரியை இழுத்து விட்டார்.

ஏட்டு படிப்பிற்கும் சிந்தனைக்கும் சம்மந்தம் இல்லை பாருங்கள். இந்த குருவிடம் செல்லும் சீமாட்டிகளின் கணவர்கள் வெளிநாட்டில் நல்ல வேலையில் இருப்பவர்கள். வசதிக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை. பிறகு என்ன கேடு? அது அந்த சாமியாருக்கே வெளிச்சம். இந்த மேலாண்மை படித்த பதர்கள் மாணவ, மாணவிகள் என்ன மாதிரி உடைகள் அணிய வேண்டும் என்று முடிவு செய்ய காட்டும் ஆர்வத்தை கொஞ்சமேனும் தங்கள் வாழ்க்கையில் காட்டினால் சாமியார் ஏன் தேவைப்படுகிறார்!!!

இந்த சாமியார் பாதிப்பில் வாழும் - அப்படி வாழுவதாக காட்டியும் கொள்ளலாம் அல்லவா?!- SS தனது மாணவர்களில் ஒன்றிரண்டு வழி தவறிய ஆடுகளை மார்க்கெட்டிங் செய்து சாமியார் பக்கம் இழுத்து விடுவார். அப்படி சென்று விட்டு வந்த ஒருத்தன் சொன்ன தகவல் SS மீது பரிதாபத்தையே ஏற்படுத்தியது. அதாவது ஒருவன் தங்கள் வீட்டின் முன் சாக கிடந்தாலும் தண்ணீர் குடுக்க மாட்டார்களாம், ஏனென்றால் தங்கள் புண்ணியம் அவனுக்கு போய் விடுமாம். அவனை சாக விட்டால் வரும் பாவத்தை எடுக்க என்ன செய்வார்கள் என்று தெரியவில்லை.

அட்டவணை போட்டு ஆட்களை கெடுப்பதில் SS ஒரு expert. இவருடைய நண்பர்கள் இவருடன் சேர்ந்த பிறகு தான் இப்படி ஆகிவிட்டார்களா அல்லது இப்படித்தான் பிறந்தார்களா என்று புலன் விசாரணை செய்வது சமூகத்திற்கு நல்லது. ஒரு நபரை கெடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விட்டால் அவரின் தோளில் கையைப்போட்டு 'உங்களை பத்தி சார்கிட்ட சொல்லிருக்கேன், நல்லா work பண்றீங்கன்னு' என்பார். இங்கே சார் என்பவர் இயக்குனர்.

கல்லூரி முதல்வர், செயலர் என்று ஆளுக்கு ஏற்றார் போல் துதியை மாற்றுவார். செயலர் கண் முன்  முதல்வர், இயக்குனர் எல்லாம் ஒரு வகையில் டம்மி தானே, அதுவும் செயலரின் Man Friday போல செயல்படுவார். 'அய்யா கோபப்பட்டு பாத்ததில்லையே, அய்யாவுக்கு பயங்கரமா கோபம் வரும், அய்யாவுக்கு கோபம் வந்தா அவ்வளவு தான்' என்று அய்யாவின் கோப பரிமாணங்கள் பற்றி கல்லூரியில் அவருக்கு அறிமுகம் ஆகும் அனைவருக்கும் உரையாற்றுவார். அய்யாவுக்கு தன்னிடம் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு அதே வேலைக்கு அரசாங்கம் தரும் சம்பளத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு தருகிறோமே என்று தன் மீதே கோபம் வராதா என்று யாரும் இது வரை கேட்டதில்லை. இந்த பெரியமனிதர்கள் தங்களுடைய கோபத்தை ஒரு முகமூடி போல பயன்படுத்துகிறார்கள். உண்மையில் தொடை நடுங்கியாக இருப்பார்களாக இருக்கும்.

முப்பது வயதை நெருங்கி கொண்டிருக்கும் SS நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க உருவத்தில் இருக்கிறார். சோறு கண்ட இடமே சொர்க்கம் என்று வீட்டில் இருந்து கொண்டு, ஹோட்டல்களில் கணக்கு வைத்து தின்றுகொண்டு, இந்த கல்லூரி மாணவர்களின் மூளையில் சிந்தனை ஏதும் ஏறி விடாமல் பார்த்துக்கொண்டு, உடன் வேலை செய்பவர்களை கரையான் போல அரித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்.

வேலைக்கு சேர்ந்த புதிதில் ஏதோ சித்து வேலையில் ஈடுபட்டதால் சீக்கிரமே வீட்டில் திருமணம் செய்து வைத்து விட்டதாக ஒரு செய்தி உண்டு. அது உண்மைக்கு பக்கத்தில் இருக்க வாய்ப்பு அதிகம்.

SS இப்படி கரடி போல இருந்து கொண்டு குள்ளநரித்தனம் செய்தாலும் அவருடைய குரல் அவரை கோமாளி கதா பாத்திரம் ஆக்கி விடுகிறது. இது அவருக்கு சாதகமாக ஆகி விட்டது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இந்த கோமாளித்தனத்தால் இவர் மீது திரும்ப வேண்டிய பகை துறையில் உள்ள மற்ற ஆசிரியர் மீது திரும்பி விடுகிறது. மேலும் பெண் பிள்ளைகளிடம் தேவைக்கு அதிகமாக பல்லைக்காட்டும் இவர், மாணவர் ஒருவன் பேசி விட்டால், இயக்குனர், செயலர் என்று ஆரம்பித்து விடுவார். பெண்களுக்கு என்று ஒதுக்கிய பாதையில் கூச்சமின்றி போய் வருவார். வேறு எந்த ஆணும் சென்றால் தனது மந்திரத்தை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார். இப்படி இவர் பெண்களுக்கான பாதையை பயன்படுத்துவதை பற்றி இரண்டு பெண்கள் பேசிக்கொள்ளும் போது 'அந்த சொம்பு தூக்கியை யாரு ஆம்பிளையா மதிக்கிறா' என்று ஒரு பெண் சொன்னாராம்.

SS தனக்கு அபார இசை ஞானம் உள்ளதாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார். கல்லூரியில் நடை பெறும் கலை நிகழ்ச்சியில் தனது வீங்கிய மூக்கை நுழைப்பார். ஒரு முறை பாடல் பாடி கூட்டத்தை கலைத்தும் இருக்கிறார். யார் என்ன பாடல் பாட வேண்டும், யார் முதலில் பாட வேண்டும், எந்த பாடல்  அய்யாவிற்கு பிடிக்கும், எந்த பாடல் அய்யாவிற்கு வயிற்று கடுப்பை கொண்டு வரும் என்று அனைத்தும் அறிந்தவர்.

எந்த நிகழ்ச்சி நடந்தாலும் தன் குரலை விட கேட்பவர்களை பதறச்செய்யும் குரலுடைய தனது மாணவிகளில் ஒருவரை துணைக்கு வைத்துக்கொண்டு நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்குவார். அதாவது ஊர் உலகம் இவரை விட்டு விட்டு அந்த பெண்ணை கிண்டல் செய்யும் என்ற நம்பிக்கை தான். கல்லூரியை பூந்தோட்டம் என்பார், செயலரை செயல் வீரன், வள்ளல், பேரரசு என்று புளுகுவார், முதல்வரை வாழும் பாரதி என்பார். பாரதி சோற்றுக்கு வழியில்லாமல் அலைந்தார், இந்த முதல்வர் 15 லட்சம் காரில் வலம் வருகிறார். இயக்குனரை தனக்கு தெரிந்த ஆங்கில வார்த்தை வைத்து சிறப்பு செய்வார்.

பின்னர் கல்லூரியில் உள்ள மற்ற கைபுள்ளைகளுக்கு முன் தயாரிப்பு செய்து எகனை மொகனையாக எழுதி வைத்திருப்பார். இதெற்கெல்லம் மாணவர்கள் உருண்டு பிரண்டு சிரிப்பது தெரிந்தாலும் சீரிய முக பாவனையோடு தொகுத்து வழங்குவார்.

பாடம் எடுக்கும் விசயத்தில் மேலாண்மை அறிவை விளையாட்டு மூலம் போதிக்கிறேன் என்று நேரத்தை முழுங்குவார். படிக்க வைக்கிறேன் பேர்வழி என்று வராண்டாவில் மாணவர்களை உக்கார வைத்து CCTV முன் கிழக்கும் மேற்குமாக நடப்பார். தன்னை சீண்டிவிட்டான் என்று புரிந்து விட்டால் கொடும்பிராணி போல இருக்கும் தனது சக பேராசிரிய நண்பனை வைத்து அந்த பையனை மன சித்திரவதை செய்வார்.

தங்களது துறை கல்லூரியில் சிறப்பாக செயலப்படும் துறை என்று உப்பு கல்லுக்கு பெறாத போட்டிகளை நடத்தி, அதை நடத்துவதற்கு மாணவர்களிடமே பணம் புடுங்கி, பின்னர் ஒரு பயன்பாடும் இல்லாத பரிசு ஒன்றை கொடுப்பதற்கு பம்பரமாக சுழலுவார்.

படிக்கும் பிள்ளைகள் ஆர்வமாக கலந்து கொண்டு இதன் பின்னால் நிகழும் அரசியல் தெரியாமல் ஏன் சிறப்பாக செய்தும் முதல் பரிசு கிடைக்க வில்லை என்று கிடைத்ததை வாங்கிக்கொண்டு நிகழ்ச்சி நடத்தியவர்களை வாய் வலிக்க வைவார்கள்.

கல்லூரியில் கணிப்பொறி துறை தலைவி என்றால் யாருக்கும் பிடிக்காது. ஆனாலும் துஷ்டனை கண்டால் தூர விலகு என்ற விதிப்படி நடந்து கொள்வார்கள். போட்டிகளில் கணிப்பொறி மாணவர்கள் இரண்டாவதாக வந்தாலும் SS மாற்றி முதல் இடம் கொடுத்து விடுவார். ஏனென்றால் அந்த துறைத்தலைவி முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டு அலைவார். செயலர் அய்யாவிடம் பொறுத்தி போடவும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்கிற முன் எச்சரிக்கை தான். கணிப்பொறி தலைவியுடன் மோதலை தவிர்க்கவே இவ்வாறு மேலாண்மை துறையை நடந்து கொள்ள இயக்குனர் சொல்லியிருக்கார் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

இந்நிலையில் SS காலையில் முழுங்கிய 8 இட்லி செரிக்க கிழக்கும் மேற்குமாக நடந்து கொண்டிருந்த போது மாணவன் ஒருவன் செல்பேசியை புத்தகப்பையில் மறைத்து வைப்பதை கவனித்து விட்டார். ஆகா! வேலை வந்துவிட்டது என்று உற்சாகமானார். பையனை புத்தகப்பையோடு அழைத்துச்சென்றார்.

பையனிடம் செல்பேசியை பறிமுதல் செய்த அவர் password ஐ கேட்டார். பையனும் நேரம் கடத்தாமல் சொல்லிவிட்டான். சொல்வதெல்லாம் உண்மை போன்ற நிகழ்ச்சிகளை விரும்பி பார்ப்பவர் தானே!! குறுகுறுப்புடன் whatsapp, facebook என்று துழாவ ஆரம்பித்தார். இதற்குள் மற்ற பேராசிரியர்கள் வந்து விடவே. நடந்தவற்றை மிக தீவிரமாக எடுத்து சொல்லிவிட்டு துழாவுவதை தொடர்ந்தார்.

வந்தவர்களும் தங்கள் பங்கிற்கு செல்பேசியை வாங்கி ஆராய்ச்சி செய்தனர். அவனுடைய வகுப்பில் இருக்கும் ஒரு மாணவியிடம் அவன் chat செய்வதை கண்டுபிடித்துவிட்ட குஷியில் ஒரு enquiry ய போட்டா தான் சரி வரும் என்று கண்ணாடியை நெற்றி மேல் ஏற்றி விட்டார் SS.

பையன் எதற்கும் மசியாமல் பதில் சொல்ல இவனை மடக்குவது எப்படி என்று இல்லாத புத்தியை தீட்டி யோசித்தார். பின்னர் phone தன்னிடம் இருக்கும் என்றும் மறுநாள் அவன் பெற்றோருடன் வந்து பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று அவனை அனுப்பிவிட்டார்.

Password இருக்கும்போது என்ன கவலை? அடுத்த 24 மணி நேரத்தில் யாரெல்லாம் message செய்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாமே என்று குதுகலமானர்.

கல்லூரி முடிந்த அரை மணிநேரத்தில் முதல் அழைப்பு வந்தது. வாயில் இருந்து சமோசாவை முழுங்கியவாறு ஹலோ என்றார்.

"டேய் கே*&^%$# எங்க இருக்க?"

"நீங்க யாரு?"

"ஏன்டா மு@#$%^&* number save பண்ணி வைக்கலை?"

ஆகா! பதிஞ்சு வைக்காத எண் என்றால் பெண் பிள்ளையாக இருக்கும் என்று தப்பு கணக்கு போட்டோமே என்று சுதாரிப்பதற்குள் phone செய்தவன் SS இதுவரை கேள்வி படாத வார்த்தைகளில் கிழித்து விட்டான். மிரண்டு போய் போனை வைத்து விட்டார்.

வேர்க்க விருவிருக்க காப்பியை உள்ளே இறக்கியவர் குறுந்செய்தி வந்த சத்தம் கேட்டு ஆர்வமானர். DP யில் சமந்தா படமும் சுவேதா என்ற பெயரும் இருந்தாலும் message இப்படி இருந்தது.

"டேய் --+×÷?=~ என்ன இன்னும் வரலை?"

SS கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு

"எங்க வரணும்?" என்று கேட்டார்

"ஒ!|\/^%$#@ அதுக்குள்ள மறந்துட்டியா" என்று பதில் வந்தது

"கெட்ட வார்த்தை இல்லாம உனக்கு பேச வராதா?"

"அட யோ+×÷?°*&^ நேர்ல வா ##@@$$%% மிதிக்கிறேன்"

Mobile data வை off செய்தவரின் முகம் குளவி கூட்டிற்குள் கை வைத்தவன் போல மாறி விட்டது.

ஒரு நாள் கடலை போடலாம் என்று வாங்கி வந்தோமே என்று நினைக்க துவங்கியபோது ஒரு புதிய எண்ணில் இருந்து அழைப்பு வந்தது. True Caller கமலி என்று பெயர் காட்ட நம்பிக்கையுடன் அழைப்பை ஏற்றார். Hello சொல்வதற்குள் எதிர்முனையில் ஒரு பாட்டி "எடுபட்ட பயலே, ^%&$ மகனே எங்க டா போன? என்று ஆரம்பித்தது.

***

Marshland - சதுப்புவெளி புதிர்

நேர்த்தியான மர்மக்கதைகள் எப்போதும் பார்வையாளர்களை தன்னை நோக்கி இழுத்து விடும். 2014ம் ஆண்டு வெளியான Spain நாட்டு திரைப்படமான Marshland அப்படி ஒரு தனித்துவமான Crime, Thriller வகை படம்.

வருடம் 1980. Spain அப்போது தான் சர்வாதிகாரத்தில் இருந்து ஜனநாயகம் நோக்கி அடியெடுத்து வைக்கிறது. இந்த மாறுதல் காலத்தில் நிகழ்வது போல திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

சில உதாரணங்களை சொல்கிறேன்.

சமீபத்தில் வெளியான Atomic Blonde என்ற Hollywood திரைப்படம் Berlin சுவர் இடிப்பை ஒட்டி நடைபெறுவது போல அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு சாதாரண கதைக்கு இப்படி வரலாற்று பின்புலம் அமையும் போது அது அக்கதைக்கு மேலும் அடர்த்தியையும் பல கோணங்களையும் கொண்டு வருகிறது.

Pan's Labyrinth என்கிற Spain நாட்டு Fantasy திரைப்படத்தின் கதை 1940களில் நடக்கிறது. அதன் இணைக்கோடாக ஒரு மாயாஜால கதையை பின்னி ஒரு மாய யதார்த்த படத்தை எடுத்திருந்தார் பிரபல இயக்குனர் Guillermo Del Toro.

Tarantinoவின் Kill Bill, Inglourious Basterds, Django Unchained படங்களை Revenge Action படங்கள் என்று சொல்லலாம். ஆனால் முறையே ஜப்பானிய தற்காப்புக்கலை, ஹிட்லரின் ஜெர்மனி மற்றும் 19ம் நூற்றாண்டு மேற்கு அமெரிக்கா என்று அத்திரைப்படங்களின் பின்னனி அவற்றை சிறப்பான படங்கள் ஆக்குகிறது தானே!

அது போலவே இங்கே Marshland படத்தின் பின்னணி குறித்து Spain நாட்டின் அன்றைய சமூக, அரசியல், பொருளாதார நிலைமையை தொட்டு அது எப்படி இக்கதை நிகழ்வதற்கான காரணிகளை வழங்குகிறது என்று விவாதிக்க முடியும்.

தென் கொரிய படமான Memories of Murder, David Fincher இயக்கிய Zodiac போன்ற படங்களுக்கு மிக நெருக்கமான படமாகவே Marshland இருக்கிறது. ஒரே இயக்குனர் இயக்கி இருந்தால் இது ஒரு Trilogy ஆகியிருக்கும்.

Spainல் உள்ள Andalucia பகுதியில் Carmen, Estrella என்ற இரண்டு இளம் பெண்கள் காணாமல் போக அதை விசாரிக்க Juan மற்றும் Pedro அங்கே வருகிறார்கள்.

Juan, வயது 45 மதிக்கலாம். சராசரிக்கும் கொஞ்சம் குறைவான உயரம். கூர்மையான பார்வை, அடித்து தான் விசாரிக்க வேண்டும் என்றால் அடித்து தான் விசாரிப்பார். Pedro, வயது 30 இருக்கலாம். கர்ப்பிணி மனைவியை மாட்ரிட் நகரில் விட்டுவிட்டு இங்கே வேலைக்கு வந்திருக்கிறார்.

Juan ஒரு சர்வாதிகார ஆதரவாளர். ஆனாலும் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறார். இதை அவ்வப்போது Pedro விடம் சுட்டிக்காட்டுகிறார். Pedro ஒரு நவீன மற்றும் ஜனநாயக விரும்பி. ஆனாலும் நாட்டில் பெரிதாக ஒன்றும் மாறிவிடவில்லை என்பதை படம் முழுவதும் உணர்கிறார்.

காணாமல் போன Carmen மற்றும் Estrella வின் பெற்றோர், தோழிகள் என்று விசாரணையை தொடங்குகிறார்கள். ஊரில் உள்ள அத்தனை இளம் பெண்களும் அந்த சதுப்பு நிலத்தை விட்டு வெளியேறினால் போதும் என்று திரும்ப திரும்ப சொல்கின்றனர். அந்த ஊரின் மேயர் அறுவடை நெருங்குகிறது அதற்கு தொந்திரவு இல்லாமல் விசாரணையை முடியுங்கள் என்கிறார்.

இந்நிலையில் காணாமல் போன இருவரின் சடலமும் சதுப்பு நிலத்தில் ஒதுங்கி கிடக்கிறது.  சித்திரவதை செய்யப்பட்டு கொடூரமான முறையில் உயிர் அவர்களிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று post mortem அறிக்கை சொல்கிறது.

Juan, Pedro இருவரும் தடயங்களை வைத்து விசாரணையை தொடர்கிறார்கள். ஏற்கனவே இது போல மர்மமான முறையில் தன்னுடைய காதலி இறந்ததை Juan மற்றும் Pedro விடம் ஒருவன் சொல்கிறான். அதை மேலும் விசாரிக்கிறார்கள் சந்தேகத்திற்குரிய நபர்களை தொடர்கிறார்கள்.

இறந்து போன மற்றும் காணாமல் போன பெண்களுக்கு இடையில் இருக்கும் ஒற்றுமையை கவனிக்கிறார்கள். அவர்கள் அத்தனை பேரும் ஊரில் உள்ள ஒரு இளைஞனின் காதல் வலையில் விழுந்தவர்கள் என்பது சந்தேகத்தை அவன் பக்கம் திருப்புகிறது.

ஆனாலும் உறுதியான ஆதாரம் இல்லாமல் நடவடிக்கை எடுக்க முடியாமல் மேலும் தேடுகிறார்கள்.

எத்தனை தொழில்நுட்ப சாதனங்கள் வந்தாலும், அறிவியல் வளர்ந்தாலும் அதை பயன்படுத்தி பெண்களை ஏமாற்ற, மிரட்ட என்று உலகம் முழுவதும் ஆட்கள் உண்டு என்பது இங்கே காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. வாழ்க்கையில் உழைத்து மேலே வர நினைக்கும் பெண்களை உதவும் இடத்தில் இருக்கிறேன் என்று காட்டிக்கொண்டு ஏமாற்றும் நயவஞ்சகர்கள் எங்கும் உண்டு.

காணாமல் போன, கொலை செய்யப்பட்ட பெண்களின் வீடு, அவர்களின் உறவினர்கள், அவர்களிடம் உள்ள அந்த பெண்களின் பொருட்கள் என அனைத்தையும் சேகரித்து எது இந்த பெண்களை இந்த ஊரை விட்டு போக தூண்டியது என்று கண்டு பிடிக்கிறார்கள்.

கிராமத்து பழங்குடி, நிலப்பிரபுத்துவ மனநிலையில் உள்ள பெற்றோர், சுற்றத்திடம் இருந்து விலகி சென்று ஒரு நவீன, ஜனநாயக தன்மை உடைய வாழ்க்கையை தேடிக்கொள்வதே இந்த பெண்களின் விருப்பம். அதை அவர்கள் அடையும் முயற்சியில் என்ன தவறு நிகழ்ந்தது என்பதையே நாம் திரையில் காண்கிறோம்.

படம் துவங்கியத்தில் இருந்து இருந்து இறுதிக்காட்சி வரை காட்சிகளின் துல்லியம் பிரமிக்க வைக்கிறது. Birds Eye View காட்சிகள் அனேகம் உண்டு. முதல் காட்சியில் மனிதனின் மூளை, கைரேகையை தான் காட்டுகிறார்கள் என்று யூகிக்க ஆரம்பிக்கும் போது அதன் மீது பறவைகள் பறந்து செல்ல பின்னர் தான் நிலக்காட்சியை தான் நாம் பார்த்து கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற பிரமிப்பு ஏற்படுகிறது.

ஒரு பறவைக்கோண காட்சியில் நதியில் நங்கூரமிட்டிருக்கும் பெரிய படகில் இருந்து பிரிந்து ஒரு சிறிய படகு செல்கிறது. நீரின் மீது அனைத்தும் மீனாகி விட்ட அற்புதமான காட்சி அது.

நடிகர்களின் தேர்வும் கச்சிதம். இப்படம் Hollywood ல் எடுக்கப்பட்டால் Juan கதா பாத்திரத்திற்கு முதல் தேர்வு Al Pacino வாகவே இருக்க முடியும். Juan ன் நடிப்பு Al Pacino வை பிரதி எடுத்தது போல் இல்லாமல் அவரை நினைவு படுத்துவது போல் இருக்கிறது. இதில் Juanன் கடந்த காலம் அவருடைய நிகழ் காலத்தில் பாதிப்பு செலுத்துவதையும் நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்தி நடித்திருக்கிறார்.

Pedro வாக நடித்திருக்கும்  நடிகர் ஒரு சாயலுக்கு Sean Penn போல இருக்கிறார். நடிப்பும் பிரமாதம். பின்னர் உள்ளூர் playboy கதா பாத்திரம், Juan மற்றும் Pedro விற்கு உதவும் Jesus, படகில் வைத்து குறி சொல்லும் பெண், லாட்ஜில் வேலை செய்யும் பெண், இறந்து போன பெண்களின் அம்மா மற்றும் தோழியின் கதா பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் பெண்கள் என மிக சிறப்பான நடிகர் தேர்வும் இப்படத்திற்கு பெரிய பலம்.

படத்தின் சூழலுக்கு ஏற்ப பின்னணி இசை, கதை நிகழும் நிலத்தில் உள்ள பறவைகள், பூச்சிகளின் சத்தம் படம் முழுதும் நிரம்பியிருக்கிறது.

Marshland விருதுகளை குறி வைத்து எடுக்கப்பட்ட படமல்ல. வணிக லாபத்தை கணக்கில் வைத்து எடுக்கப்பட்ட பொழுதுபோக்கு, கேளிக்கை சினிமா தான். படத்தின் பின்புலமும் அதை திரையில் நிகழ்த்திகாட்டிய விதமுமே இதை ஒரு shelf life உள்ள படமாக மாற்றுகிறது.

A Man Called Ove - ஆதிப்பண்பு

நீங்கள் Oscar Wilde எழுதிய The Selfish Giant என்ற சிறுகதையை பள்ளியிலோ, கல்லூரியிலோ படித்திருக்கிறீர்களா?

Clint Eastwood இயக்கி நடித்த Million Dollar Baby, Gran Torino போன்ற திரைப்படங்களை?

David Lynch இயக்கிய The Straight Story திரைப்படத்தை?

இந்த வரிசையில் குரோசோவா இயக்கிய Ikiru படத்தையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

The Selfish Giant மற்றும் மேலே சொல்ல பட்ட திரைப்படங்களில் வரும் மைய கதாபாத்திரங்களுக்கு மிக நெருக்கமான குணாம்சமுடைய ஒரு கதாபாத்திரம் தான் A Man Called Ove படத்தில் வரும் Ove.

Clint Eastwood அவர்களை மனதில் வைத்து எழுதப்பட்ட கதா பாத்திரம் என்றே தோன்றும் அளவிற்கு Gran Torino படத்திற்கும் இதற்கும் அத்தனை ஒற்றுமை உண்டு.

Ove 60 வயதை நெருங்கி விட்ட ஒரு ரயில்வே ஊழியர். ஒரு perfectionist. சமரசம் என்ற வார்த்தைக்கு அவர் வாழ்க்கையில் இடமில்லை. கொஞ்சம் misanthrope போலவும் தெரிகிறார். அதாவது மனிதர்களையே அவருக்கு பிடிப்பதில்லை. மனைவியும் இறந்து விட தனிமையில் வசிக்கிறார்.

சாவி கொடுத்த கடிகாரம் போல சீராக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அவர் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் வருகிறது. இந்த மாற்றத்தை விரும்பாத அவர் 'போதும்' என்ற முடிவை எடுக்கிறார். எடுத்த முடிவை செயல்படுத்தும் முயற்சியில் தனது பால்யம், பதின்பருவம், காதல் என்று அனைத்தையும் நினைத்து பார்க்கிறார்.

இந்நிலையில் வேண்டா வெறுப்பாக அருகே குடியேறியவர்களுக்கு சிறிய உதவிகளை செய்கிறார். ஈரான் நாட்டில் இருந்து வந்து குடியேறிய Lavandeh என்ற 30 வயது பெண் அவருடைய அத்தனை அரண்களையும் பொருட்படுத்தாமல் தனக்கு வேண்டிய உதவியை கேட்டு பெறுகிறாள். நிறை மாத கர்ப்பிணியான அவளது இரண்டு பெண் குழந்தைகள் Ove விடம் அன்பை கொட்டுகிறார்கள்.

ஒரு மனிதரை அவருடைய அத்தனை குறைகளுடன் ஏற்றுக்கொள்வது தான் அவரை நேசிப்பதற்கான தொடக்கம் என்று சொல்வார்கள். Lavandeh மற்றும் அவரது மொத்த குடும்பமும் Ove விடம் உள்ள அத்தனை obsession, பிடிவாதம், முரண்டு என்று எதையும் பொருட்படுத்தாமல் அன்பை காட்ட மனிதர் கொஞ்சம் இறங்கி வருகிறார்.

இதற்கிடையில் அவருடைய தினசரி கடமைகளை கிரமமாக செய்கிறார். மனைவின் கல்லறையில் பூச்செண்டு வைப்பது. அருகில் அமர்ந்து கொண்டோ அல்லது புல் தரையில் படுத்துக்கொண்டோ வாழ்க்கையில் நடப்பதை பேசுவது என்று கொஞ்சம் நேரம் செலவு செய்கிறார். அவரின் மனைவி  பள்ளி ஆசிரியராக இருந்தவர் என்பதால் அவர் முரண்படும் நபர்கள் அவரின் மனைவியிடம் படித்தவர்கள் என்று சொன்னால் தனது பிடிவாதத்தை கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுக்கிறார்.

தேசப்பற்று மற்றும் கார்களை வைத்து மிக சுவாரசியமான பகுதி ஒன்றும் படத்தில் உண்டு.

மனிதர்கள் பிறக்கும் போதே உறுதி செய்யப்பட்ட குணங்களுடன் பிறப்பதில்லை. அவர்கள் வாழும் சூழல், சுற்றி இருக்கும் மனிதர்கள் ஒவ்வொரு மனிதனின் ஆளுமை உருவாக்கத்தில் பெரிய பாதிப்பை செலுத்துகிறார்கள். A man is a product of his environment என்று சொல்வார்களே! ஏதோ ஒரு அசம்பாவிதம் மனிதர்களை உள்ளுக்குள்ளே சுருங்க செய்து விடுகிறது. எதை பற்றியும் எதற்கு கவலை பட வேண்டும்? யாரையும் சாராமல் வாழ வேண்டும். தன்னை யாரும் எந்த தொந்திரவும் செய்ய கூடாது என்று இறுகி விடுகிறார்கள்.

பின்னர் புயல் மழை ஓய்ந்து வெயில் வருவது போன்ற ஒரு நாளில் சக மனிதர்கள் இல்லாமல் யாரும் வாழ்ந்து விட முடியாது என்று புரிய தங்களை கொஞ்சம் மாற்றி கொள்ள முன் வருகிறார்கள்.

உலகம் ஒரு கிராமமாக சுருங்கி விட்டது என்று பத்திரிகைகளில் படித்திருப்பீர்கள். ஆனால் முன்னெப்போதும் விட இப்போது மனிதர்கள் தனிமையில் வாடுகிறார்கள். போர், பஞ்சம், வேலைவாய்ப்பு என்று நாடு விட்டு நாடு அகதியாக, ஊழியராக இடம் பெயருகிறார்கள்.

இந்நிலையில் கிணற்று தவளை குணம் மாறிவிடுவது இல்லை. எங்கே சென்றாலும் அங்கே ஒரு கிணற்றை வெட்டி 'என் மொழி, என் கலாச்சாரம், என் மக்கள்' என்று இருந்து விடுகிறார்கள். ஆனால் இந்த உலகம் கிராமமாக சுருங்கிய இந்த நூற்றாண்டில் நாம் மொழி, இனம், தேசம் கடந்து ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து வாழ கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். அப்படி ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்து, சார்ந்து வாழாவிட்டால் இந்த பூமியில் வாழவே முடியாது என்று அ. முத்துலிங்கம் அவர்களின் ஆதிப்பண்பு கதையில் வரும் Newfoundland, Canada வை சேர்ந்த பூர்வ குடிமகன் சொல்வார்.

A Man Called Ove படத்தில் அந்த ஆதிப்பண்பு Ove விடம் மீண்டும் உயிர்பெறுவதையே நாம் காண்கிறோம்.

பி.கு

திரைப்படங்களை பற்றி பேசும் போது அது புத்தகங்களை பற்றியும் மேலும் பல படங்களை பற்றியும் பேசுவதிலும் சென்றே முடிகிறது.

இங்கே அறிமுகப்படுத்தப்படும் படத்தை பற்றி முடிந்த அளவிற்கு spoilers இல்லாமலேயே சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

படத்தை பார்த்துவிட்டு நீங்கள் மேலும் தேடி படத்தை பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே இந்த அறிமுகங்களின் நோக்கம்.

Silent Light - உறவுகளின் நிழலில்

உறவுச்சிக்கல்களை பேசும் படங்களை அதிகம் பார்த்ததாக நினைவு இல்லை. The Salesman படமே சட்டென நினைவுக்கு வருகிறது. அதன் பின்னர் The Bridges of Madison County. முதல் படம் Oscar வாங்கிய ஈரான் நாட்டு திரைப்படம். இரண்டாவதில் Spaghetti Western அதிரடி படங்கள் மூலம் உலகமெங்கும் அறியப்பட்ட Clint Eastwood ஒரு புகைப்பட கலைஞராக நடித்திருப்பார். இப்பட்டியலில் The Salesman பட இயக்குனரின் A Separation படத்தையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

இங்கே நாம் பேசவிருக்கும் Silent Light, Mexico நாட்டில் வசிக்கும் Mennonites எனப்படும் இன மக்களிடைய நடக்கும் கதை. ஒரு குடும்பத்தில் நடக்கும் கதை என்பதே சரியாக இருக்கும்.

நீங்கள் எத்தனை சர்வதேச படங்கள் பார்த்திருந்தாலும் இப்படம் புது அனுபவமாகவே இருக்கும். நாம் படம் பார்கிறோமோ அல்லது documentary பார்க்கிறோமா என்ற குழப்பம் தோன்றும் அளவுக்கு நடிகர்கள் நடிப்பது போலவே எங்கும் தனியாக தெரிவது இல்லை.

கதா நாயகன் -இப்படி படங்களில் அப்படி சம்பிரதாயமான வார்த்தைகளை பயன்படுத்த முடியுமா என்றும் தெரியவில்லை- Johan தனது மனைவி Esther மற்றும் ஆறு குழந்தைகளுடன் விவசாயம் செய்து கொண்டு வாழ்ந்து வருகிறார். அவருடைய வாழ்க்கையில் வரும் Mid Life Crisis தான் படத்தின் மையம்.

Johan னுக்கு Marianne என்ற பெண் மீது காதல். மனைவியை பிரியவும் மனம் இல்லை. Marianneஐ விட்டு விலகவும் மனம் இல்லை. இந்த காதலை அவர் மறைத்து வைப்பதும் இல்லை. நண்பன், மனைவி, அப்பா என்று அனைவரிடமும் சொல்லி ஆலோசனை கேட்கிறார்.

'திரைப்படம் என்பது காட்சி ஊடகம்' என்ற சொற்தொடரை பல முறை கேட்டிருப்பீர்கள் அதற்கு இந்த படம் ஒரு சிறந்த உதாரணம். அதற்காக குறியீடு வைக்கிறேன் பேர்வழி என்று உயிரை எடுப்பதில்லை. வாழ்க்கையின் அன்றாட நிகழ்வுகள் தான் காட்சிகள். அவை மனம் போல தங்கள் நேரத்தை எடுத்து கொண்டு திரையில் வளர்கின்றன.

Johan தனது வாகனத்தை செம்மண் சாலையில் செலுத்தும் காட்சி.

Johan னின் குழந்தைகள் குளத்தில் குளித்து விளையாடும் காட்சி.

Johan, Esther மற்றும் குழந்தைகள் உணவருந்தும் காட்சி. இது படத்தில் இரண்டு முறை வருகிறது.

இப்படி காட்சிகள் தான் படத்தை நகர்த்துகின்றன. மிக குறைவான வசனங்கள்.

தந்தையும் மகனும் சந்தித்து பேசிக்கொள்ளும் காட்சி மிக நுட்பமாக கையாளப்பட்டுள்ளது.

மழை விட்டாலும் தூவானம் விடவில்லை என்பது போல Johan, Marianne பேசி பிரிந்து விட்ட பிறகும் Marianneனிடம் இருந்து தகவல் வர அதை Johan மறைக்காமல் Esther இடம் சொல்லி விடுகிறார். இது Estherன் இதயத்தை நொறுக்கி விடுகிறது.

இதன் பின்னர் நிகழும் காட்சிகள் ரசிகர்களின் யூகத்திற்கு விடப்பட்டுள்ளன.

படத்தில் முதல் காட்சியாக சூரிய உதயமும், இறுதி காட்சியாக சூரிய அஸ்தமனமும் ஒரே shot காட்சியாக வருகிறது. Pure Magical என்று சொல்வார்களே?! அது போல.

எந்த ஒரு கலாச்சாரமும் நிலைத்து நிற்க அது பேசும் மொழியில் கதைகள் எழுதப்பட்டும், வாசிக்கப்பட்டும், விமர்சிக்கப்பட்டும் வர வேண்டும். கதைகள் என்றால் நல்லவன் கெட்டவன் என்ற இரு துருவ கதைகள் அல்ல. அந்த சமூகத்தின் மன ஆழத்தில் உள்ளவை கதைகளாக எழுதப்பட வேண்டும். அவர்களின் பயம், நம்பிக்கை, துரோகம், வெற்றி, தோல்வி என்று அனைத்தும் எழுத்தில் பதியப்பட வேண்டும்.

காட்சி ஊடகத்தின் பலம் அது எழுத்தை விட அதிக நபர்களை சென்று சேரும் என்பது தான். அதற்காக எழுதுவதை நிறுத்த வேண்டும் என்றோ அதனுடைய வீச்சை குறைத்து மதிப்பிடுவதோ அல்ல. இங்கே Mennonites சமூகத்தை பற்றி காட்சி மூலமாக அறியும் நாம் அவர்களின் கதைகளையும் தேடி செல்லலாம்.

புதிய மொழி, புதிய மக்கள், புதிய கலாச்சாரம் மற்றும் புதிய நிலக்காட்சிகளுக்காக இந்த படத்தை ஒரு முறை பாருங்கள்.