Biutiful - அறமெனப்படுவது

சென்னையில் இழுந்த விடிந்த 11 மாடி கட்டிடத்தில் இறந்தவர்கள் பெரும்பாலும் வேறு மாநிலங்களில் இருந்து குறைந்த கூலி பேசி அழைத்து வர பட்டவர்கள். இந்தியா போன்ற மக்கள் தொகை மிகுந்த நாட்டில் உழைப்பு மிக குறைந்த விலைக்கு கிடைக்கும் என்பதை விட உழைப்பவர்களை எளிதாக சுரண்ட முடியும் என்பது தான் நிதர்சனம். இறந்தவர் காப்பீடு உள்ளவரா? அவர் குடும்பத்திற்கு என்ன நிவாரணம் கிடைத்தது? என்பது குறித்து ஊடகங்கள் அக்கறை பட்டதாக தெரியவில்லை. வீடு வாங்கியவர்கள் குறித்து அதிகம் கவலை பட்டிருப்பார்கள்.

2013ல் சிவகாசியில் நடந்த பட்டாசு ஆலை விபத்தில் இறந்தவர்கள் மொத்தம் எத்தனை என்று யாருக்காவது தெரியுமா?!

'Bad for business' என்று அரசும், அமைப்புகளும் இப்படி உழைத்து பிழைக்கும் மக்களின் அகால மரணத்தை மறைப்பது 'உலக மயமாக்கல்' என்னும் சித்தாந்ததோடு பிண்ணி பிணைந்தது. இந்த உலகமயமாக்கல் பணக்காரர்களை பெரும் பணக்காரர்கள் ஆக்க தங்கள் ஊரில் அன்றாடம் உழைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்கள் வேலை தேடி பெரிய நகரங்களுக்கும், வேறு நாடுகளுக்கும் விரட்டி விட்டது.

இதில் இடைத்தரகர் என்று ஒரு இனம் உருவாகி செழித்து வளர்ந்து விட்டது. கட்டிட வேலைக்கு ஒப்பந்தம் பேசி அழைத்து வருவார்கள். பேசிய கூலியில் ஒரு பகுதி எப்போதும்
இடைத்தரகரிடம் தான் இருக்கும். அப்போது தான் இவருக்கு தெரியாமல் கூலிக்கு வந்தவர்கள் வேறு வேலை தேட மாட்டார்கள்.

அப்படி ஒரு இடைத்தரகனை பற்றிய படம் தான் Biutiful.

Barcelona, Spain தான் படத்தின் பின்புலம். Barcelona என்றவுடன் அவனை தெரியும், இவனை தெரியும் கால்பந்து விளையாடுபவன் பெயரை சொல்லி கொண்டு நம்ம சுள்ளான்கள் துள்ளி குதிப்பதை காணலாம். இது ஒரு மாதிரி பைத்தியக்காரத்தனம் தான். அது நம்மவர்களுக்கு கொஞ்சம் அதிகம்.

கதா நாயகன் Uxbal தனது குழந்தைகளுடன் ஒரு புறாக்கூண்டு போன்ற apartment வீட்டில் வசிக்கிறான். மகள் Anaவிற்கு 10 வயது, மகன் Mateo விற்கு 5 வயது. இவர்கள் பள்ளி முடிந்து தந்தை வரும் வரை ஒரு சீன தாதி வீட்டில் இருப்பார்கள். குழந்தைமை நீங்காத அந்த சீன பெண்ணிற்கு ஒரு வயதில் ஒரு குழந்தை.

(புத்தகம் படிப்பதை ஏளனமாக நினைக்கும் சிலரிடம் ஒரு புத்தகத்தை பற்றி சுவாரசியமாக சொல்லி முடிவை சொல்லாமல் விட்டால் உடனே கடைசி அத்தியாயத்தை படித்து முடிவை தெரிந்து கொள்வர்.

அதுபோல திரைப்படம் பற்றி பேசும் பலரும் climax குறித்து பேசுவதுலேயே இருப்பர். Climax பற்றி தெரிந்து விட்டால் பின்னர் அந்த படத்தை பார்ப்பதில் என்ன சுவாரசியம்?! )

Uxbal ஆரம்ப காட்சியில் தனது மகளுக்கு தன்னுடைய அம்மாவின் வைர மோதிரத்தை அணிவித்து விட்டு பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். திரையில் நாம் இருவரின் கைகளை மட்டுமே பார்க்கிறோம். பின்னர் காட்சி அப்படியே வென் பனி விழுந்து மூடிய சவுக்கு மரங்கள் நிறைந்த காட்டிற்கு நகர்கிறது. பின்னணியில் Ana அப்பா என்று அழைப்பது கேட்கிறது. தன்னுடைய வயதில் பாதி வயது உடைய தோற்றம் கொண்ட ஒருவரை Uxbal அப்பா என்கிறான். அவரும் 3 வயது பையனுடன் பேசுவது போல விளையாட்டு காட்டி Uxbal உடன் பேசுகிறார்.

Uxbal, Extra Sensory Perception உடைய ஒரு ஆள். அதாவது அவரால் இறந்தவர்களோடு பேச முடியும். அவர்கள் நிம்மதியாக இந்த உலகை விட்டு சென்றார்களா என்று கேட்டு சொல்ல முடியும். விபத்தில் இறந்து போன மூன்று சிறுவர்களின் உடல் கிடத்த பட்ட இடத்திற்கு Uxbal வருகிறான். இறந்து போன சிறுவனின் கையை பிடித்து கண்ணை மூடி தியானிக்கிறான். பின்னர் வெளிய வந்து தந்தையிடம் பேசுகிறான். அவர் மகனை பற்றி தப்பாக சொல்லி விட்டதாக பையனின் அம்மா Uxbal க்கு பணம் கொடுக்க விடாமல் தடுக்கிறாள்.

Uxbal தனக்கு குணப்படுத்த முடியாத நோய் இருப்பதை மருத்துவ சோதனை மூலம் அறிந்து கொள்கிறான். மிகவும் முற்றிய நிலையில் இருப்பதால் உடனே சிகிச்சை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று மருத்துவர் சொல்கிறார். கடமைகளை செய்து முடி. உனக்கு அதிக நாட்கள் இல்லை என்கிறார். அதிகபட்சம் இரண்டு மாதம் கெடு அதற்குமேல் உத்திரவாதம் இல்லை என்கிறார்.

Uxbal அரசு ஊழியனாக இருந்தால் பிள்ளைகளுக்கு insurance பணம் வரும் என்று சிகிச்சையை ஆரம்பிக்கலாம். இடைத்தரகு வேலை செய்து அவன் பெரும்பணமும் சேர்க்கவில்லை. அவனுடைய மனைவிக்கு bipolar disorder பிரச்சினை இருக்கிறது. அவளை நம்பி குழந்தைகளை விட முடியாது. இரண்டு மாதத்தில் தன்னால் முடிந்ததை சேர்த்து பிள்ளைகளை நம்பிக்கையான ஆள் கையில் ஒப்படைக்க முடிவு செய்கிறான்.

Uxbal குழந்தைகளுடன் உணவருந்தும் போது மகன் Mateo விற்கு table manners குறித்து சொல்லி கொண்டே இருக்கிறான். மகன் அளவுக்கு அதிகமாக உணவை வாயில் திணிப்பதை பொறுக்காமல் திட்டுகிறான். பையன் அன்றிரவு படுக்கையை ஈரம் செய்து விட்டு தானே அதை மறுநாள் துவைத்து விடுவதாக சொல்கிறான். Uxbal அவனை சமாதானம் செய்கிறான்.

Uxbalன் உலகம் திரையில் விரிகிறது. வெவ்வேறு ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் இருந்து சட்ட விரோதமாக குடியேறிய மக்கள் branded show rooms நிரம்பிய shopping area வெளியே மலிவு விலை duplicate branded handbag, purse என்று விற்கிறார்கள். அவர்களில் Senegal நாட்டை சேர்ந்த Ekweme என்பவன் Uxbalக்கு நண்பன். அவனிடம் இங்கே வைத்து விற்க வேண்டாம் என்றும், police கவனிக்கிறது என்றும் சொல்கிறான். Handbag வித்து வரும் வருமானம் காணாமல் அவர்கள் போதை பொருளும் விற்கின்றனர்.

Uxbal handbag தயாரிக்கும் sweat shop(குறுகிய இடத்தில அதிகமான ஆட்களை அடைத்து ஒரு பொருளை உற்பத்தி செய்வது)  அதை வாங்கி விற்கும் ஆப்ரிக்கர்களுக்கு மற்றும் police நடுவில் தான் தன்னுடைய வாழ்வாதாரத்தை தேட வேண்டும். இந்த handbag வியாபாரத்தில் வரும் வருமானம் காணாது என்று தனது அண்ணனிடம் பேசி கட்டிட வேலைக்கு ஆட்கள் திரட்டி தருவதாகவும் அதற்கு தான் கேட்கும் பணம் வேண்டும் என்றும் சொல்கிறான்.

இதற்கிடையில் போதை பொருள் விற்று Ekweme மாட்டிக்கொள்கிறான். அவனுக்கு உதவ சென்று Uxbalம் சிறை சென்று மீள்கிறான். Ekweme குடும்பத்திற்கு உதவி செய்வது தனது கடமை என்று நினைக்கிறான்.

அப்பாவின் கல்லறை இருக்கும்  இடத்தில் shopping mall வர இருப்பதாகவும் அதை கொடுத்தால் பணம் வருமென்று அண்ணன் சொல்ல Uxbal பணத்தேவை இருப்பதால் சரியென்கிறான். Uxbal ன் அப்பா அரசுக்கு எதிராக கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டு 20 வயதில் Mexico விற்கு ஓடிப்போனவர். Uxbal பிறப்பதற்கு முன்னே இறந்து விட்டதால் Mexico வில் உடலை பதப்படுத்தி Spain கொண்டு வந்து அடக்கம் செய்திருப்பார்கள். Uxbal தனது தந்தையின் உடலை பார்க்க வேண்டும் என்கிறான். 40 வருடங்களுக்கு முன்னால் பதப்படுத்தப்பட்ட தந்தையின் உடலை Uxbal கலவையான உணர்ச்சிகளுடன் பார்க்கிறான்.

கட்டிட contract கை கூடி வரும் போல் தெரியவும் வேலைக்கு அழைத்து வரப்பட்ட ஆட்கள் தங்கும் இடத்திற்கு heater வாங்கி வைக்கிறான். சிக்கனமாக செலவு செய்து அவன் வாங்கி வைத்த heater சரியாக வேலை செய்யாமல் போய் விடுகிறது.

இதனால் ஏற்பட்ட விபத்து Uxbalன் மனதின் நொறுக்கி விடுகிறது. உடல் ரீதியாக செத்து கொண்டிருக்கும் Uxbal இதனால் பெரிய குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆளாகிறான். தன்னுடைய பிள்ளைகளை பற்றி யோசித்தவன் மற்றவர்களை பற்றி ஒன்றுமே நினைகவில்லையே என்று கதறி அழுகிறான்.

மனிதர்கள் எப்போதும் நூறு சதவிகிதம் நல்லவர்களாகவோ கெட்டவர்களாகவோ இருக்க மாட்டார்கள், சுயநலம், குடும்ப நலம், தன் சமூகம் சார்ந்த நலன் என்று தன்னை முன்னிலை படுத்தி தான் செயல்படுவார்கள். கொஞ்சம் விசாலமாக சிந்தித்து செயல் படுபவர் அசாத்தியமான தைரியியமும், தன்னம்பிக்கையும் உடையவராக இருப்பார். அப்படி இருப்பவரை அவரை சுற்றி உள்ளவர்கள் கீழே இழுக்க முயற்சி செய்து கொண்டே இருப்பார்கள்.

இங்கே Uxbal மனசாட்சிக்கு விரோதமாக நடப்பதை முடிந்த அளவுக்கு தவிற்கிறான். தான் செய்த தவறு குறித்து வருந்துகிறான். தன்னால் இன்னொருவர் நாடு கடத்தப்படும் நிலைமைக்கு ஆளாகும் போது Barcelona வில் எஞ்சும் அவரது குடும்பத்திற்கு தன்னால் ஆன உதவியை செய்கிறான்.

Biutiful ஒரு character study என்றே சொல்லலாம். No Country for Old Men படத்தில் கதி கலங்க வைக்கும் வில்லனாக, Vicky Cristina, Barcelona வில் play boy கவிஞன் Sky Fall ல் Dark Knight joker பாணி வில்லன் என்று கலவையான கதா பாத்திரங்களில் நடித்த Javier Bardem தான் இங்கே ஒரு நடுத்தர வயது குடும்ப தலைவனாக நடித்து இருக்கிறார். இந்த படத்தை பார்க்க வேண்டிய படமாக மாற்றுவதில் Javier Bardem ன் நடிப்பிற்கு முக்கிய பங்கு உண்டு.

தன்னுடைய முதல் மூன்று படங்களை non-linear பாணியில் எடுத்த Alejandro Gonzalez Inarittu இதில் 99% நேர்கோட்டில் கதை சொல்லியிருக்கிறார். அந்த 1% twist படத்தை பார்த்து முடிக்கும் போது புரியும். இந்த படத்தை இயக்கிய பின் Inarittu Birdman, The Revenant என்று அடுத்தடுத்த வருடங்களில் 2 Oscar விருதுகள் வாங்கும் அளவிற்கு Hollywood ல் முக்கிய இயக்குனராக உயர்ந்து விட்டார்.

Biutiful. பெயரை போலவே அழகான படம்.

Wild Tales - கடவுள் பாதி மிருகம் பாதி

Hollywood ல் 3 Act structure என்று திரைக்கதைகான ஒரு இலக்கணம் வைத்திருக்கின்றனர். பெரும்பாலும் இதை அடியொற்றியே திரைக்கதை எழுதப்பட்டு அது படமாகும்.

Richard Linklater, Coen Brothers, Paul Thomas Anderson போன்ற இயக்குனர்கள் விதிவிலக்கு. வணிக வெற்றி தாண்டி யோசிக்கும் போது புதிய முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு அவை பெரிய வெற்றி அடைவதும் உண்டு.

திரைக்கதை எழுதுவதிலும் புதிய புதிய முயற்சிகள் செய்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். இதில் Pulp Fiction ஒரு trend setterபடம். அதாவது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கதைகள், அவைக்கு பொதுவான ஒரு சரடு என்று non linear பாணி கதை. அதாவது 1,2,3 என்று வரிசையாக கதை நகராமல் 4,2,1,3,7,5  என்று நகரும். சீட்டு கட்டை கலைத்து போட்டு விளையாடுகிறோம். ஆனாலும் நமக்கு விளையாட்டு புரிகிறது தானே, அதே போல் இந்த non linear பாணியும். பார்த்து முடிக்கும் போது ஒரு அனுபவமாக மாறி விடும். எது மாதிரியும் இல்லாத ஒரு அசலான படம் என்று உணர்வோம்.

இப்படி non linear பாணியில், Magnolia, Memento, Amores Perros, Babel போன்றவை உலக புகழ் பெற்ற ஆக்கங்கள்.

இங்கே நாம் பார்க்க போகும் Wild Tales திரைப்படம் இதிலிருந்து ஒரு படி மேலே என்று கூறத்தக்க படம். படத்தில் மொத்தம் 6 குறும்படங்கள் இருக்கின்றன. இவை அனைத்துக்கும் ஒரு பொதுவான மையம் உள்ளது ஆனால் ஒரு கதையில் வரும் கதா பாத்திரங்கள் வேறு எந்த கதையிலும் வர மாட்டார்கள்.  இது linear பாணி கதை என்பது கூடுதல் சிறப்பு.

ஒன்று: Pasternak
ஒரு நவீன உடை அணிந்த பெண் விமானத்திற்கான பயணச்சீட்டு  வாங்கிக்கொண்டு அது தன்னுடைய பயணம் செய்த தூரக் கணக்கில் சேருமா என்று விசாரித்து விட்டு விமானத்தில் சென்று ஏறுகிறாள். அருகில் இருந்த நபருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது தன்னுடைய முன்னாள் காதலன் Gabriel Pasternak குறித்து அவருக்கு தெரியும் என்பதை கேட்டு ஆச்சரிய ப்படுகிறாள். அந்த விமானத்தில் பயணம் செய்யும் மேலும் இருவர் தங்களுக்கும் Pasternak அறிமுகம் தான் என்று சொல்கிறார்கள். மீதியை திரையில் பாருங்கள்.

இரண்டு: The Rats

மழை பெய்யும் ஒரு இரவில் வாடிக்கையாளர் யாரும் இல்லாத உணவு விடுதிக்கு ஒருவர் வருகிறார். பணிப்பெண் ஓடி வந்து வரவேற்கிறாள். என்ன வேணும் என்று விசாரிக்கிறாள். Order எடுத்து கொண்டு உள்ளே செல்கிறாள். ஆனால் இதற்குள் கடைக்கு வந்திருக்கும் அந்த நபர் தனது தந்தை தற்கொலை செய்து கொள்ள காரணமானவர் என்றும் தனது தாயை மான பங்க முயற்சி செய்தவர் என்றும், இவருக்கு பயந்தே இடம் பெயர்ந்து இங்கு வந்ததாகவும் சமையலை கவனிக்கும் நடுத்தர வயது பெண்ணிடம் கூறுகிறாள். வந்தவர் அரசியல் புள்ளி என்றும் கூறுகிறாள். நடுத்தர வயது பெண் அவருக்கு சமைத்து கொண்டே அதில் எலி விசத்தை கலந்து விடவா என்று கேட்கிறாள். அடுத்தவர்களை சுரண்டி வாழும் ஆட்கள் உலகுக்கு தேவை இல்லை என்று தர்க்கத்தை அடுக்குகிறாள்.

மூன்று: Road to Hell

நீங்கள் Speilberg இயக்கிய Duel படம் பார்த்திருக்கிறீர்களா?! அதனுடைய 20 நிமிட பிரதி தான் இந்த மூன்றாவது கதை. Audi Car, Suit, Boot என்று பணக்கார ஆள் ஒருவர் சாலையில் தனக்கு வழிவிட தாமதம் ஆக்கிய நபரை கெட்ட வார்த்தையில் திட்டி விட்டு விரைந்து செல்கிறார். வண்டி puncture ஆகி விடுகிறது. வசவுகளை வாங்கிய நபர் அங்கு வந்து சேர்கிறார். அதன் பின் நடப்பவை ரணகளம், அதகளம்.

நான்கு: Bombita

இது வரை மனிதனுக்கும் மனிதனுக்குமான முரண் பாடு, பகை, வன்மம், குரோதம், பழிவாங்கும் உணர்ச்சி என்று பேசிய கதைகள் இங்கே ஒரு தனி மனிதனுக்கும் அமைப்புக்கும் ஏற்படும் முரண்பாட்டை முன்வைக்கிறது. ஒரு வகையில் இந்தியன், அந்நியன், எவனோ ஒருவன் பாணி என்று எளிமை படுத்தி சொல்லலாம்.

இதன் நாயகன் பழைய கட்டிடங்களை வெடி வைத்து தகர்க்கும் நிபுணன். அவர் எதையும் ஒரு கச்சித தன்மையோடு செய்பவர். அன்று பிறந்த நாள் கொண்டாடும் மகளுக்கு cake வாங்க கடைக்கு செல்கிறார். திரும்பி வரும்போது தன்னுடைய car, towing vehicle மூலம் அகற்ற பட்டிருப்பது கண்டு சினம் கொள்கிறார். அபராதம் கட்ட வேண்டிய இடத்தில் விளக்கம் கோருகிறார். மரியாதையாக நடத்த வேண்டுகிறார். எல்லாம் முடிந்து பிறந்த நாள் நிகழ்ச்சிக்கு தாமதமாக செல்கிறார். இது மனைவியுடன் ஒரு கசப்புணர்வான ஒரு உரையாடலுக்கு இட்டு செல்கிறது. மறுநாள் அபராதம் கட்ட போகும் போது மேலும் விளக்கம் கேட்டு தன்னுடைய boiling point யை அடைந்து விடுகிறார். எதிர்வினையாற்றுகிறார்.

ஐந்து: The Deal

முன்பாகம் சேதமடைந்த ஒரு BMW கார். நகரின் பணக்காரர் ஒருவரின் மகனுடையது. ஒரு கர்ப்பிணி பெண்ணை இடித்து விட்டு நிறுத்தாமல் வந்து விட்டான். ஆயிரம் இருந்தாலும் மகன் இல்லையா?!! அவனது அப்பா மகனை காப்பாற்ற தனது வக்கீலை அழைக்கிறார். பேரங்கள் ஆரம்பிக்கின்றன. 15 வருடமாக தன்னிடம் வேலை பார்க்கும் தோட்டக்காரரை பழியை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு கேட்கிறார். எரிகிற வீட்டில் பிடிங்கின வரை லாபம் என்று பல கணக்குகள் முளைக்கின்றன.

ஆறு: Till Death Us Do Part

மிக கலகலப்பாக ஆரம்பிக்கும் இந்த பகுதி புதிதாக திருமணம் ஆன தம்பதியின் விருந்து நிகழ்ச்சி கொண்டாட்டங்களை காட்டுகிறது. விருந்திற்கு வந்திருக்கும் ஒரு பெண்ணுடன் தன்னுடைய கணவருக்கு தொடர்பு இருக்கிறது என்று மனைவி கண்டுபிடிக்கிறாள். ஒரு பெண்ணின் சமநிலை குலையும் போது...

நாம் நாகரீகம் கருதி பல சமயங்களில் பல விசயங்களில் விட்டு கொடுத்து விடுகிறோம். சில சமயம் எதிர்கால நலன் கருதி யாரையும் பகைக்க கூடாது என்று தெளிவாக ஒரு கோட்பாட்டை உருவாக்கி செயல்படுகிறோம். பொய்யாக கோபப்படுவது ஒரு கலை. அதை சிறப்பாக செய்பவர்கள் நம்மூரில் ஆட்சியாளர்களாக இருப்பார்கள். ஆறுவது சினம் என்பது அவ்வை. ரௌத்திரம் பழகு என்பது பாரதியார் வாக்கு. எங்கே நம் சினம் செல்லுபடி ஆகுமோ அங்கே தான் காட்ட முடியும். வேண்டும். இது வள்ளுவர்.

இந்த 21ம் நூற்றாண்டு மனித உரிமைகளை முன்னிறுத்தும் நூற்றாண்டு என்றாலும் நமக்குள் இருக்கும் மிருகம் விழித்துக்கொள்ள ஒரு சிறு பொறி போதுமானதாக இருக்கிறது.

70 வருடம் வாழ்ந்த மனிதனிடம் அவருடைய வாழ்க்கையை பத்தி கேட்டால் அவர் ஒரு மணி நேரத்தில் சொல்லி விடுவார் என்று ஓஷோ சொல்வாராம். வெவ்வெறு மனிதர்கள் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அவர்கள் உச்சகட்ட கோபம், பயம், சினம், எரிச்சல், பழி வாங்கும் உணர்ச்சி, துரோகம் என்று எதிர்மறை குணங்களை வெளிப்படுத்தம் நிமிடங்கள் இங்கே ஆறு கதைகளில் விரிகின்றன.

இந்த கதைகளில் அங்கதத்திற்கும் குறைவில்லை. Ensemble Cast என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்கள். Argentina நாட்டு திரைப்படமான இதில் Ricardo Darin போன்ற புகழ் பெற்ற நடிகர்களும் இருக்கிறார்கள். அனைத்து கதையிலும் அனைத்து நடிகர்களும் சிறப்பான ஒரு வெளிப்பாட்டை நிகழ்த்துகின்றனர்.  எழுத்தாளர்கள் சிறுகதை தொகுப்பு வெளியிடுவது போல இங்கே இயக்குனர் ஆறு குறும்படங்கள் எழுதி அதை இயக்கி ஒரே படமாக தொகுத்து வெளியிட்டு இருக்கிறார். இது போல முயற்சிகள் உலகெங்கும் நடக்கின்றன. பல இயக்குனர்கள் இணைந்து உருவாக்குவார்கள். தமிழில் கார்த்திக் சுப்பாராஜ் முயன்றார். ஆனால் Wild Tales ஒரே இயக்குனரின் கைவண்ணம்.

படத்தின் titles ரகளையான பின்னணி இசையுடன் அசரடிக்கும் visuals உடன் வரும் போது 'இது ஏதோ புதுசான படமா இருக்க போது போல' என்று மனம் எதிர்பார்க்க தொடங்கி விடும்.

ஒவ்வொரு கதைக்கும் வித விதமான நிறம், பின்புலம், இசை என்று விருந்து படைக்கிறார்கள். ஒரு கதை ஆகாயத்தில் என்றால், அடுத்த கதை இரவில், மழை நாளில். அடுத்த கதை பாலைவனம் போன்ற வறண்ட நிலத்தில். குடும்பம் சார்ந்து இரண்டு கதைகள். இறுதியாக திருமண விழா விருந்து பின்புலத்தில் ஒன்று.

மனிதர்கள் உணர்ச்சிகளை, கோபத்தை, சினத்தை, அறச்சீற்றத்தை அடக்கி கொள்ள நிர்ப்பந்திக்க படுகிறார்கள். சமூக அமைப்பு கோபப்படுபவனை, உண்மை பேசுபவனை, கொஞ்சம் தள்ளி வைத்தே பார்க்கிறது. காரியம் ஆக வேண்டும் என்றால் சினம் தவிர் என்கிறது. அதில் சில வெடிப்புகள், உடைப்புகள் ஏற்படும் போது அவை Wild Tales ஆகும்.

ஓரு கூர்வாளின் நிழலில் - விழலுக்கு இறைத்த குருதி

இங்கே, தமிழ் நாட்டில் 1988ம் வருடம் பிறந்த நான் விவரம் தெரிந்த நாளில் இருந்து விடுதலை புலிகளின் வீர சாகச கதைகளை கேட்டு வளர்ந்தேன். 5 வயது இருக்கும் போது பள்ளியில் சேட்டை செய்ததாக என்னை அடித்த ஒரு ஆசிரியையிடம் 'இரு வவுனியாவுல இருக்க துப்பாக்கியை எடுத்திட்டு வர சொல்லுதேன், ஒரு குண்டுல இந்த பள்ளிக்கூடம் தரை மட்டம் ஆகிடும்' என்று மிரட்டல் விட பள்ளியில் உள்ள அனைத்து ஆசிரியர், முதல்வர் வரை கூடிவிட்டனர்.

5 வயதுக்கு கொஞ்சம் அதிகமாக தெரிந்தாலும் நான் இப்படி பேசும் அளவுக்கு இங்கே விடுதலை புலிகள் பற்றி குடும்பங்களில் பேசி கொண்டிருந்தனர். இயக்கத்தின் மீது அசைக்க முடியாத பற்று, மதிப்பு, நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். போர் முடிந்து 7 ஆண்டுகள் ஆன பின்னர் கூட 40, 50 வயதுகளில் உள்ளோர் இயக்கம் மீது எந்த விமர்சனத்தை ஏற்று கொள்ள தயாராக இல்லை.

25 வயதிற்கு கீழ் உள்ளோருக்கு 99% இயக்கம் குறித்தோ அங்கே நடந்து முடிந்த சண்டை குறித்தோ, மரணித்த மக்கள் குறித்தோ கவலையோ, சிந்தனையோ இல்லை. மேலும் ஈழம் குறித்து பேசுபவர்கள் பெரும்பாலும் ஏற்கனவே பல முறை கேட்டு சலித்த விடயத்தை தான் பேசுவார்கள். அங்குள்ள மக்களுக்கு இதனால் புல் முனை அளவு கூட பிரயோசனம் கிடையாது.

தற்செயலாக அ. முத்துலிங்கத்தின் கதைகள் வாசிக்க ஆரம்பித்து, ஷோபா சக்தி, சயந்தன் என்று ஈழ எழுத்தாளர்களின் எழுத்தை தொடர்ந்து வாசிக்கும் பொருட்டு முன்னாள் இயக்க போராளி, தற்போது காலம் சென்ற தமிழினி அவர்களின் 'ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்' வாசித்தேன்.

அய்யா முத்துலிங்கம் இயக்கம் உருவாகும் முன்பே வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்கு சென்று விட்டதால் அவருடைய கதைகளில் பெரும்பாலும் இங்கே நடந்த போர் குறித்த சித்திரம் இருக்காது. ஆனால் புலம் பெயர்ந்த மக்கள் குறித்த கதைகள் அனேகம். ஒரு கதையில் வீட்டை விட்டு இயக்கத்திற்கு செல்லும் மகள் குறித்து எழுதிய நினைவு. தலைப்பு நினைவில் இல்லை.

ஷோபா சக்தியின் கொரில்லா, ம் நாவல்களும், சிறுகதைகளும் இயக்கம் மீது விமர்சனம் வைக்க தவறுவதில்லை. அதே சமயம் இலங்கையின் அரச பயங்கரவாதத்தை வெளிக்கொணராமலும் இல்லை.

சயந்தனின் ஆறா வடு மற்றும் பெயரற்றது மட்டுமே வாசித்துள்ளேன். ஆதிரை வாங்கியாகி விட்டது வாசிக்க தொடங்க வேண்டும்.

மேற்சொன்ன மூவரும் புனைவு எழுத்தாளர்கள். அவர்கள் எழுத்தில் நான் காணும் ஒற்றுமை அங்கதமும் அபத்தமும். ஷோபா சக்தியின் சமீபத்திய சிறுகதை 'மிக உள்ளக விசாரணை' சிறந்த உதாரணம்.

நான் பெரும்பாலும் சுய சரிதை வாசிப்பதை தவிர்த்து விடுவேன். காந்தியின் சுய சரிதை வாங்கி பத்து வருடம் ஆகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் 10 அத்தியாயம் தாண்டாது. பிறகு கிடப்பில். The Diary of Anne Frank அதனாலேயே வாங்கவே இல்லை. The Story of Helen Keller மட்டும் வாங்கி வாசித்தும் விட்டேன்.

ஏதோ ஒரு உந்துதலில் 'ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்' ஒரு சுய சரிதை என்று தெரிந்தும் வாசிக்க எடுத்து விட்டேன். வாசித்தும் விட்டேன். நான் புனைவில் வாசித்தது எந்த அளவு உண்மை என்று அறிய விரும்பினேனா? இயக்க தலைவருக்கு என்ன ஆனது என்று அறியும் ஆவலா? இலங்கை ராணுவம் குறித்து என்ன சொல்லி இருக்கிறார் என்று பார்க்கவா? இது எல்லாம் சேர்ந்தா இல்லை ஒரு வீர சாகச கதையை எதிர் பார்த்தேனா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் ஈழம் குறித்த எழுத்துக்களை வாசிக்க தொடங்கிய பின் இயக்கம் மீது உள்ள விமர்சனங்களின் நியாமும் புரிகிறது. இதை சொன்னதற்கு என் மீது நீங்கள் கல்லெறியும் முன் இயக்கம் குறித்து அன்ரன் பால சிங்கம் என்ன சொன்னார் என்று புத்தகத்தில் ஒரு இடத்தில் தமிழினி சொல்கிறார், அதை வாசித்து விட்டு வாருங்கள்.

தமிழினி இந்திய படைகள் இலங்கையில் இருந்து வெளியேறிய பிறகு இயக்கத்தில் இணைகிறார் 2009ல் போர் முடியும் வரை இயக்கத்தில் பல முக்கிய பொறுப்புகளில் இருந்திருக்கிறார். ஆனால் நேரடியாக யுத்தத்தில் கலந்து கொண்ட அனுபவம் மிக குறைவே. அரசியல் பிரிவில் அதிகமும் பணியாற்றியிருக்கிறார்.

சமாதான பேச்சு வார்த்தைக்கு முன்பாக புலிகள் மிக வலுவான நிலையில் இருந்தது தெரிகிறது. ஆனாலும் இழப்புகள் ஏராளம் தான். 2001 இரட்டை கோபுர தாக்குதலுக்கு பிறகு உலக நாடுகள் போராளிகள், தீவிரவாதிகளுக்கு இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை கண்டு கொள்ள மறுத்ததால் சமாதான பேச்சு வார்த்தை 2006ல் முறிந்த போது புலிகள் தடை செய்யப்பட்ட இயக்கமாக அமெரிக்காவால் அறிவிக்கப்பட்டது.

தமிழினி இதற்கு இயக்க தலைவர் புரிந்த எதிர்வினை பற்றி புத்தகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். அதை வாசிக்கும் நமக்கு அதில் இருந்தே இயக்கம் தோல்வியை நோக்கி நகர்ந்தது என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

அரசியல் பேசி சாதிக்க வேண்டியதை துப்பாக்கியால் சாதிக்க முயன்றதன் பின்னால் மாண்ட மக்கள் எத்தனை? இதை இயக்க தலைவருக்கு எடுத்துரைக்க ஆட்கள் யாரும் இல்லை. அன்ரன் பாலசிங்கம் தவிர்த்து வேறு எவரும் தலைவர் சொல்லுக்கு மறுப்பேதும் பேசாமல் அவரை சர்வாதிகாரி போல ஆக்கி விட்டனர் என்பது தெரிகிறது.

2006க்கு பின்னர் இருந்த இயக்கம் என்பது ஒரு இயக்கமாக இல்லாமல் ஒரு கட்டு பெட்டி தனமான ராணுவ அமைப்பாக மாறிவிட்டதென்பது புத்தகத்தை வாசிக்கும் போது உணர முடிகிறது. முன்னைய வெற்றிகள் தந்த மிதப்பு நடைமுறையை புரிந்து கொள்ள விடாமல் அவர்களை தடுத்து விட்டது.

கருணா போன்ற போராளிகள் விலகி சென்றது இயக்கத்தை வலுவிழக்க செய்தது. மேலும் ராணுவம் புலிகளின் போர் முறை, ஆயுதம் பொருத்திய இடங்கள், அவர்களின் நிலைகள் என அனைத்தையும் நவீன கருவிகள் மூலமாக கண்டு கொண்டதாக தமிழினி சொல்கிறார். அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்பதை ராணுவ தரப்பில் யாராவது எழுதினால் தான் தெரியும்.

ராணுவத்திடம் சரண் அடைந்து அவர்கள் விடுவிக்கும் வரை சிறை வாழ்க்கையில் தன்னுடைய நம்பிக்கை சிதைந்து பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மீட்டு வரும் தமிழினி, ராணுவம் மற்ற போராளிகளை நடத்திய விதம் குறித்து எதுவுமே சொல்ல வில்லை.

இலங்கை மீது எந்த புகாரையும் வைக்க வில்லை. ராணுவம் குறித்து மிக குறைவாகவே கூறுகிறார். தன்னுடன் நல்ல விதத்தில் பழகிய சிங்கள அதிகாரிகள் குறித்து நினைவு கூறுகிறார். ஆனால் குற்றம் இழைத்த அதிகாரிகள் குறித்து எதையும் சொல்ல வில்லை.

போர் இறுதி கட்டத்தை நெருங்கிய பின் புலிகள் செய்ததாக தமிழினி சொல்லும் விடயங்கள் அதிர்ச்சி அளிக்கின்றன. இயக்கத்தின் தவறுகளை பற்றிய பதிவுகளில்   தயக்கம் இல்லாத போது ராணுவம் குறித்த பதிவுகள் censor செய்ய பட்டது போல் தெரிகிறது.

இறுதியாக முள்ளிவாய்க்கால் வரை வந்தே சரண் அடைகிறார். ஆனால் முள்ளிவாய்க்கால் குறித்து உலகமே பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது அதை பற்றி மிக குறைவாக கூறி கடந்து செல்கிறார்.

ஜனநாயக தன்மை இல்லாத ஒரு அமைப்பு நாளடைவில் எப்படி நொறுங்கும் என்பது புத்தகத்தை வாசிக்கும் போது தெரிகிறது. தமிழினம் அனுபவித்த இந்த பெருந்துயருக்கு இயக்கத்தில் ஜனநாயக தன்மை இல்லாதது முக்கிய காரணம்.

இயக்கத்தில் நிலவிய சாதி வேறுபாடுகள் அல்லது ஈழ சமூகத்தில் நிலவிய வேறுபாடுகள் குறித்து ஒன்றும் அறிய முடியவில்லை. ஷோபா சக்தி, சயந்தன் எழுத்துக்களில் இயக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவிய சாதிய படிநிலைகள் சரிந்து விடாமல் இருக்க மக்கள் செய்யும் செயல்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

புத்தகம் மீதும், தமிழினி மீதும் பெரும்பாலும் எதிர் மறையான விமர்சனங்கள் வந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இந்த சுய சரிதை நிச்சியம் முக்கியமான ஆக்கம்.  புலிகள் தரப்பு குறித்தும், அமைப்பு உருவாகிய பின் ஈழ மக்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் குறித்து விமர்சனத்தோடு பலரும் எழுதும் போது நாம் இன்னும் இந்த போராட்டத்தை பற்றி புரிந்து கொள்ள ஏதுவாக இருக்கும். போலவே இலங்கை ராணுவத்தில் பணியாற்றிய மனசாட்சி உள்ள ஆட்களை வைத்து அவர்கள் தரப்பு உண்மைகளை வெளிக்கொணர வேண்டும்.

ஆமாம் சரத் பொன்சேகா என்ன ஆனார்?! இறுதி யுத்தத்தில் நடந்ததை அவர் வெளிய சொல்லி விடுவார் என்று தான் அவரை சிறையில் அடைத்தவர் ராஜ பக்ச?

ராஜீவ் கொலை குறித்தும், அதற்காக சிறை வைக்க பட்டிருக்கும் சாந்தன், முருகன், பேரறிவாளன், நளினி குறித்தும் தமிழினி ஒன்றும் சொல்ல வில்லை. மேலும் ராஜீவ் கொலைக்கு புலிகள் இயக்கம் பொறுப்பேற்று கொண்டதா என்ன?

தமிழினியின் சுய சரிதையில் இதையெல்லாம் தேடக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் இயக்கத்தில் பெண்களுக்கு கொடுக்க பட்ட பொறுப்புகள், அவர்களை தலைவர் நடத்திய விதம் பற்றி நிறைய தகவல்களை தருகிறார். ஆனாலும் இயக்கத்தில் இருந்த முக்கியத்துவம் தமிழ் சமூகத்தில் பெண்களுக்கு இல்லாமல் போனதையும், போர் முடிந்து எஞ்சிய பெண்போராளிகள் அனுபவித்த துன்பத்தையும், சமூகம் அவர்களை நடத்திய விதத்தையும் சொல்கிறார். பெண்கள் சமாதான பேச்சு வார்த்தையில் அதிகமாக பங்கெடுக்கும் போது சுமூகமான தீர்வுகள் சீக்கிரமே எட்டப்படும் என்றும் நினைக்கிறார்.

இந்த சுய சரிதையை அனைத்து தமிழ் பெண்களும் வாசிக்க வேண்டும். தமிழ் இளைஞங்கர்களும் தான். புத்தியை தீட்டுவதை விட்டு விட்டு எல்லா வெட்டி வேலையும் செய்வதில் நிபுணர்கள் ஆகி கொண்டிருக்கும் ஒரு தலைமுறை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.
அரசியல் என்றால் வாக்களிப்பது மட்டுமே என்றும் அதையும் செய்ய தேவை இல்லை என்றும் நினைக்க ஆரம்பித்து விட்ட ஒரு தலைமுறை.

தமிழக மக்கள், இளைஞர்கள் அரசியல் விழிப்புணர்வு அற்றவர்கள் என்பது இங்குள்ள அரசியல் கட்சிகளுக்கு வசதியாக போய் விட்டது. ஈழத்தில் நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு இருந்து விட்டனர். இங்குள்ள அரசியல் தலைவர்கள் ஈழ மக்களுக்காக செய்தது என்ன என்பதும் விரிவாக எழுதப்பட வேண்டும்.

இரண்டாம் உலக போருக்கு பின்னர் யூதர்கள் தங்களை ஒரு சக்தி மிகுந்த சமூகமாக உருவாக்கி கொண்டனர். தாங்கள் அனுபவித்த துயரத்தை இலக்கியத்தில் பதிவு செய்தனர், திரைப்படங்கள் ஆக்கினர். இன்று வருடத்திற்கு ஒரு படமாவது போரில் அவர்கள் அனுபவித்த கொடுமைகள் குறித்து வருகிறது. இந்த இலக்கிய கலாச்சார பின்புலம் அவர்களை சர்வதேச அரங்கில் வலிமையுடைய மக்களாக நிறுவி இருக்கிறது.

தமிழினத்திற்கு இலக்கிய கலாச்சார பின்புலத்திற்கு ஒரு குறைவும் இல்லையென்றாலும் ஈழம் குறித்த எழுத்துக்கள் தமிழ்  மக்களிடமும் (தன் மொழியில் தற்காலத்தில் எழுதப்படும் எது குறித்தும் எதுவும் அறியாத அப்பாவி இனம் தமிழினம்) மொழிபெயர்த்து உலக வாசகர்களிடமும் எடுத்து செல்ல பட வேண்டும். விமர்சிக்க பட வேண்டும். விமர்சனம் செய்து மேலும் முன்னகர வேண்டும். தமிழ் மொழிக்கான இருக்கைகளை சர்வேதச பல்கலைக்கழகங்களில் ஏற்படுத்த வேண்டும். ஒரு அறிவு சார்ந்த, பொருளியல் சக்தியாக தமிழ் மக்கள் எழுந்து நிற்கும் போது நமக்குறியதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

பின் குறிப்பு:

அங்கங்க ரெம்ப உணர்ச்சி வச படுற மாதிரி தெரிஞ்சா அது தான் தமிழ் பேசும் மக்களை வாழ வைக்குது இல்லாட்டி லத்தீன், கிரேக்க கலாச்சாரத்துல தமிழும் சேர்ந்திருக்கும்.

இலக்கியத்தில் ஏடு தொடங்குதல்...

தமிழ் நாட்டில் இலக்கியம் என்றால் சங்க இலக்கியம் என்றே பள்ளி, கல்லூரி மாணவ மாணவியரின் புரிதலிருக்கிறது. அவர்களிடம் 'உங்களுக்கு பிடித்த எழுத்தாளர்' என்ற கேள்வி ஒரு வித நகைப்பை தான் உருவாக்கும். நீங்கள் ஒரு வித தற்கொலை தன்மையுடன் உங்களுக்கு தெரிந்த எழுத்தாளர் பெயரை சொல்லுங்கள் என்று கேட்டால், வள்ளுவர், இளங்கோவடிகள், பாரதி என்று சொல்லுவார்கள். சரி தான், இப்போ எழுதுற யார் பெயராவது தெரியுமா என்று கேட்டால், கலைஞர், கண்ணதாசன், வைரமுத்து, ராஜேஷ் குமார் என்று சொல்வார்கள்.

மனப்பாட போட்டிக்கு மட்டுமே பிறந்ததில் இருந்து படிக்கும் அவர்கள் செய்தி தாள்களை கூட படிப்பதில்லை. ஏன் செய்தி தாள் கூட வாங்குவதில்லை, படிப்பதில்லை என்ற கேள்விக்கு அதான் டிவில நியூஸ் வருதே என்று வேகமான மறுமொழி வரும். இப்படி இருக்கும் நிலைமையில், கடைசியா நீங்க என்ன புத்தகம் வாங்குனீங்க, படிச்சீங்க என்ற கேள்வி மிக அபத்தமான ஒன்று.

ஆனாலும் கடந்த பத்து வருடங்களாக கல்லூரிகளில் தமிழ், ஆங்கில இலக்கிய படிப்புகள் நிரம்பி வழிகின்றன. நீங்கள் தமிழ், ஆங்கில இலக்கிய மாணவ, பேராசிரியர்களிடம் மேற்கண்ட கேள்விகளை கேட்டாலும் மேற்கிடைத்த பதில் தான் கிடைக்கும். ஆங்கில இலக்கியம் படிக்க வருபவர்கள் பக்கத்து வீட்டு அக்கா சொன்னாங்க என்பதில் இருந்து வெளிநாட்டில் இருக்கும் சித்தப்பா சொன்னார் என்று பலரும் சொன்னதாக வந்து சேர்வார்கள். அனைவர் சொன்னதும் இளங்கலை படித்து விட்டு B.Ed படித்தால் வேலை உறுதி என்பதே.

தமிழ் வழி படித்தவர்களுக்கு சிறப்பு சலுகைகள் உள்ளன என்பது தான் தமிழ் இலக்கிய வகுப்பை நிறைய வைக்கிறது. TNPSC தொடங்கி UPSC வரை மனதில் கட்டம் கட்டி படிக்க வருபவர்கள் பலர்.

நிலைமை இப்படி இருக்கும் போது இலக்கியம் படிக்க வருபவர்களிடம் கடைசியா என்ன படிச்சீங்க என்று கேட்டால் அவன் சிரிக்காமல் என்ன செய்வான்??!!!

12ம் வகுப்பு தமிழ் துணை பாட நூலில் உள்ள கதைகள், எழுதியவர் பெயர் கேட்டால் அதெல்லாம் நினைவில் இருப்பதில்லை. அதன் தேவை முடிந்து விட்டதால் மறக்கப்பட்டு விட்டது. புதுமைப்பித்தன் கதை எப்படியும் இருக்கும் என்று அவர் எழுதிய கதையை பற்றி கேட்டால் ஆமாம் என்று பதில் வரும். கதையை வாசித்தவர்கள் அந்த வருடம் கல்லூரியில் நுழைந்த 500 முதலாமாண்டு மாணவர்களில் 10 பேர் இருந்தால் அதிகம்.

ஏன் வாசிக்கவில்லை?! ஆசிரியர் கதையை சொல்லுவார், கட்டுரை எழுத கோனார் உரை - பிறகெதுக்கு தங்களது பொன்னான நேரத்தை கதையை வாசிப்பதில் செலவு செய்ய வேண்டும்?! புதுமைப்பித்தனின் 'பால்வண்ணம் பிள்ளை' பரிந்துரைக்கப்பட்ட கதை.  4 பக்கம் கூட வராது. அதை வாசிக்க வக்கில்லாதவர்கள் கல்லூரி வரை வந்து விட்டார்கள். அதுவும் இலக்கிய வகுப்புக்கு.

தமிழில் ஒரு நாவலை கூட வாசிக்காமல் தமிழ் ஆசிரியர் ஆகி விட முடியும்; உபயம் - உரை நூல்கள். ஆங்கிலத்திற்கும் அவ்வண்ணமே.

இது ஏன் இப்படி நடக்கிறது?!

தமிழ் சமூகத்திற்கு கல்வி என்பது வேலைக்கான துருப்புச்சீட்டு.  வேறெதையும் வாசிப்பது மகா பாவம். ஆனால் இந்த சமூகம் எடுத்ததுக்குகெல்லாம் கல் தோன்றி, மண் தோன்றி என்று பிதற்றும். நிலைமை இப்படி இருக்கும் போது ஆங்கிலம் படிக்க வருப்பவனிடம் Social History of England, History of English Literature, Literary Forms, Chaucer, Shakespeare, phonetics என்றால் அவன் என்ன செய்வான்?!

தமிழிலும் இதே நிலவரம் என்று நினைக்கிறேன். தமிழ் சிறுகதை, நாவல்கள் வாசித்த, வாசிக்கும் ஒரு பள்ளி, கல்லூரி தமிழ் ஆசிரியரை நான் சந்திக்க காத்து கொண்டிருக்கிறேன்.

இப்படி தமிழனுக்கு தமிழ் எழுத்து உலகம் குறித்து எதுவுமே தெரியாத போது, பள்ளியில் இலக்கியத்தை அறிமுக படுத்தாமல் விட்டு விட்டு, வீடுகளில் பிறந்ததில் இருந்து டிவி பார்த்து வளர்ந்து இப்போது இணைய அடி தடிகளில் இறங்கும் இளைய தலைமுறையிடம் இலக்கியத்தை எப்படி அறிமுக படுத்த முடியும்?!

இது அவசியம் தானா?!

பாரதியார் பிறந்த நாளுக்கு நமது பிள்ளைகளுக்கு பாரதியார் வேசம் கட்டுபவர்கள் நாம். எட்டயபுர மாணவர்கள் ஒருவரிடம் கூட பாரதியார் கவிதை புத்தகம் கிடையாது என்பது அதிர்ச்சி அடைய வேண்டிய ஒன்று அல்ல. ஆனால் திருநெல்வேலியில் இருந்து கொண்டு அல்வா சாப்பிடாமல் இருப்பது கண்டிக்க பட வேண்டிய செயல் இல்லையா?!

இனி வரும் வருடங்களில் இவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அப்துல் கலாம் வேசம் போடுவார்கள்.

எதற்காக இலக்கியம் படிக்க வேண்டும்?! என்ற கேள்வி மிக விரைவாக வந்து விழும். நாம் பதிலுக்கு எதுக்காக பொறியியல், மருத்துவம் என்று ஆரம்பிக்க கூடாது. வயிற்று வாதிகள் அசிங்கத்திற்கு அஞ்சாதவர்கள்.

எதற்காக ஒரு நாளைக்கு 5 மணி  நேரம் டிவி பார்க்க வேண்டும்?! மாசம் 250 ரூபாய்க்கு net card போட்டு fb, whatsapp, hike, instagram என்று நாள் ஒன்றுக்கு விழித்திருக்கும் நேரம் முழுதும் இணையத்தில் வாழ வேண்டும்? என்று பதில் கேள்வி எழுப்ப வேண்டும்.

எப்போதும் இந்த மாதிரி கேள்விக்கான பதில் இன்னொரு கேள்வியிலேயே இருக்க முடியும். யாரும் சொல்லி தராமலேயே சராசரி கல்லூரி மாணவர்களுக்கு தமிழ் சினிமா சமாசாரம் எல்லாம் தெரிகிறது!!! ஆனா இலக்கியம்?!

வேறெதுவும் கிடைக்காமல் அல்லது வேலையை மட்டுமே மனதில் வைத்து வந்து தமிழ், ஆங்கில இலக்கியம் படித்து ஆசிரியர் ஆனவர்கள் தான் தமிழ் நாட்டில் இப்படியொரு இலக்கிய வாசிப்பு இல்லாமல் செய்தது. அவர்களே படிக்காத போது மாணவர்கள் எப்படி படிப்பார்கள்?!

இந்நிலையில் எதன் பொருட்டு மாணவனை இலக்கியம் வாசிக்க வைப்பது?! கல்லூரியில் படிக்கும் ஆயிரம் பேரை வாசிக்க வைக்க முடியுமா?! ஆனால் தமிழில் இலக்கியம் என்ற ஒன்று இன்னும் எழுத படுகிறது என்பதை சொல்ல முடியும். அந்தந்த ஊர்களில் உள்ள எழுத்தாளர் குறித்து அறிமுகம் செய்து வைக்க முடியும். வாசிப்பது அவரவர் விருப்பம்.

நான் புதிதாக செல்லும் அனைத்து வகுப்புகளிலும் கி. ராஜநாராயணன் எழுதி தொகுத்த நாட்டு புற கதைகளில் இருந்து நாளுக்கு ஒன்று என்று முதல் மூன்று நாட்கள் கதைகளை சொல்லுவேன். பின்னர் நாஞ்சில் நாடனின் தன் ராம் சிங், எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் குதிரைகள் பேச மறுக்கின்றன, ஜெயமோகனின் சோற்றுக்கணக்கு, மாடன் மோட்சம், சுஜாதாவின் நகரம், அ. முத்துலிங்கத்தின் கோப்பைகள் என்று முதல் 10 வகுப்புகளில் கடைசி 15 நிமிடத்தை கதை சொல்ல பயன் படுத்துவேன்.

கதையை கூர்ந்து கவனிக்காத ஆள் பெரும்பாலும் ஒரு குறிப்பிட்ட சினிமா நடிகரின் விசிறியாக இருப்பார். அவர்களுக்கு எதுவும் ஏறாது. மற்ற படி அனைவரும் தினம் என்ன நாள் முழுதும் கதை கேட்க தயாராகவே இருப்பர்.

பின்னர் நான் சொன்ன கதைகளை print out எடுத்து வாசித்து பாருங்கள் என்று கொடுக்கும் போது தான் எத்தனை பேர் உண்மையில் வாசிக்க விரும்புகின்றனர் என்று தெரியும். என்னடா ஆங்கிலம் படிக்க வந்த இடத்தில் தமிழ் வாசிக்க சொல்கிறான் இந்த ஆள் என்று மண்டையை குழப்புகிறவர்கள் அனேகம்.

சரி இதை ஏன் செய்ய வேண்டும்?!

தமிழ் நாட்டில் இருந்து கொண்டு, உலக சினிமாக்களை ஆராய்ச்சி செய்கிறோம், Oscar விருது குறித்து மாய்ந்து மாய்ந்து பேசுகிறோம், அமெரிக்கா தேர்தல் குறித்தெல்லாம் கவலை படுகிறோம். அப்படி இருக்கும் போது தமிழ் நாட்டில் இருந்து கொண்டு தமிழ் இலக்கியம் வாசிப்பது அப்படி ஒண்ணும் பாவமான, இழிவான செயல் இல்லையே!!! மேலும் தமிழில் எழுதப்படும் எது குறித்தும் எதுவும் தெரியாத நாம் எப்படி உலக ஞானத்தை உள் வாங்கி கொள்வோம்.?!

தாய்மொழி வழிக் கல்வி தான் சிறந்தது என்று பேசுபவர்கள் எவரும் ஒரு நாளும் தமிழ் மொழியில் கடந்த 100 வருடங்களாக எழுத பட்டு வரும் எது குறித்தும் வாய் திறந்து பேசுவதில்லை. அவர்கள் வெறும் அரசியல் கூலிகள் தானே!!??

நான் என் மாணவர்களிடம் முதலில் உள்ளூர் எழுத்தாளர் நாலு பேரையாவது வாசியுங்கள் பின்னர் ஆங்கிலத்தில் எங்கிருந்து தொடங்குவது என்று சொல்கிறேன் என்று சொல்லுவேன்.

இலக்கியத்தில் ஏடு தொடங்குதல்...

நான் அமெரிக்கன் கல்லூரியில் முதுகலை ஆங்கில இலக்கியம் சேர்ந்து விட்டு ஒரு நோக்கமில்லாமல் சுத்தி கொண்டிருந்த போது என்னுடைய senior ஒருவர் நூலகத்திற்கு அழைத்து சென்று Paulo Coelho எழுதிய The Alchemist புத்தகத்தை எடுத்து தந்து வாசிக்க சொன்னார். புத்தகம் சுவாரசியமாக இருக்கவே மூன்று நாளில் படித்து விட்டேன். பின்னர் இவன் தான் பாலா, Jeffery Archer கதைகள் என்று எடுத்து தந்தார். அதில் இருந்து நானே தேடி வாசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

இங்கே The Alchemist என்றால் பையன் நம்மை சந்திப்பதை தவிர்த்து விடுவான். அதனால் இவன்  தான் பாலாவில் இருந்து தொடங்குவது. நமக்கு எதுவும் சினிமாவாக இருக்க வேண்டும். சினிமா ஆளின் புத்தகத்தை படிக்க திராணியற்றவர்களும் உண்டு. அவர்கள் விதி படி நடக்கட்டும்.

பின்னர் ஜெயமோகனின் பனி மனிதன், கி. ராவின் கோபல்ல கிராமம், அ. முத்துலிங்கத்தின் கடவுள் தொடங்கிய இடம், ஹெப்சிபா ஜேசுதாசனின் புத்தம் வீடு என்று வாசிக்க சுவாரசியமான ஆனால் இலக்கிய தரம் மிகுந்த புத்தகங்களை குடுத்து அவர்கள் வாசித்து விட்டால் பின்னர் அவர்களுடைய பாதையை அவர்களே கண்டடைந்து விடுவார்கள்.

இதனால என்ன பயன்?! இது உனக்கு சோறு போடுமா?! என்று Practical ஆன ஆட்கள் கேட்பார்கள்.

அவர்கள் கேள்வி 100% சரி. பாரதியார், புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி இன்றும் தமிழ் கவிஞர், எழுத்தாளர் யாரும் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து விடவில்லை. எழுதுபவன் பிச்சை எடுக்கும் நிலைமையில் இருக்கும் போது வாசிப்பவன் குறித்து கவலை எழவே செய்யும்.

அவர்களிடம் நீங்கள் பார்க்க தான் வாரம் நாலு சினிமா வெளியாகிறது. IPL,TV சீரியல், Dubbing சீரியல், திரைப்படம், திரையிசை பாடல் சேனல் எல்லாம் இருக்கிறது. உண்டு , உழைத்து, உறங்கிய நேரம் போக ஆக்க பூர்வமாக tv பாருங்கள் என்று சொல்லி அவர்கள் கைப்பேசி எண்ணை நமது கைப்பேசியில் இருந்து அழித்து விட்டு அடுத்த வேலையை பார்க்க வேண்டும்.

வாசிப்பவர்கள் பாடு பெரும் திண்டாட்டம் தான். தமிழ் சூழலில் அமைதியாக அமர்ந்து வாசிக்க ஒரு இடம் கிடைப்பது பாலைவனத்தில் நீர் ஊற்றை காண்பது போல அரிதானது. வாசிப்பவர்களிடம் வாசிப்பை ஒரு hobby யாக தொடருங்கள். TV, சினிமாவிற்கு செலவு செய்யும் பணத்தை, நேரத்தை புத்தகம் வாங்க, வாசிக்க செலவு செய்யுங்கள். அப்படி செய்யும் போது தமிழ் மொழியின் மரணத்தை நீங்கள் தள்ளி போடுகிறீர்கள் என்று சொல்ல வேண்டும்.

செம்மொழி, இரண்டாயிரம் வருட பாராம்பரியம் மிக்க மொழி, இலக்கிய வளம் நிறைந்த மொழி என்று மேடையில் உளறினால் ஆச்சா?! தமிழுக்காக என்ன செய்தோம்?!

Cruel Winter Blues - குரோதத்தை வெல்லும் அன்பு

The Godfather படத்தை நீங்கள் பார்த்திருக்கும் பட்சத்தில் ஒரு gangster படம் என்றால் உங்கள் மனதில் சில எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கும். Scarface, Goodfellas, Donnie Brasco, Road to Perdition, American Gangster போன்றவை கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய gangster திரைப்படங்கள்.

ஆசிய சினிமாவில் ஹாலிவுட்க்கு சற்றும் சளைக்காமல் அனைத்து வகைகளிலும் படம் எடுப்பதில் வல்லவர்கள் தென் கொரிய இயக்குனர்கள். a bittersweet life, A Dirty Carnival, Nameless Gangster என்று அவர்களும் அட்டகாசமான Gangster திரைப்படங்களை எடுத்திருக்கின்றனர்.

Cruel Winter Blues ஒரு gangster திரைப்படம் தான். ஆனால் மேலே நாம் பேசிய படங்கள் எது போலவும் இல்லாமல் வேறொரு பாதையில் பயணிக்கிறது இப்படம்.

ஆரம்ப காட்சியில் subway போல இருக்கும் ஒரு இடத்தில் ஒருவன் வேகமா ஓடுகிறான். எதிரில் ஊர்வலம் ஒன்று சென்று கொண்டிருக்க அவர்களில் புகுந்து விரைகிறான். அவனை முகமூடி அணிந்த ஒருவன் துரத்துகிறான். பின்னர் எதிரில் இருந்து வந்த ஒருவன் அவனை மடக்கி கத்தியால் குத்துகிறான். தொடர்ந்து வந்தவனும் குத்துகிறான். வாயில் ரத்தம் வழிய குத்தப்பட்டவன் யாரையோ எதிர்பார்த்து சரிந்து விழுகிறான்.

இந்த முதல் காட்சி தான் இந்த படத்தின் ஆதார காட்சி. இந்த காட்சி படத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் ரசிகர்கள் நமக்கு படத்தின் கதை மாந்தர்கள் பற்றி அதிகம் சொல்லுகிறது.

இதற்கு அடுத்து வரும் காட்சி The Godfather படத்தை நியபகப்படுத்தும் ஒரு party. அங்கு குழுமியிருக்கும் gang ன் பல படிநிலைகளில் இருக்கும் அனைவரையும் காட்சி படுத்திய பின் கதைக்குள் நுழைகிறது.

Jae Mun gang ல் இடை நிலையில் இருக்கும் ஒரு Gangster. சிறை சென்று மீண்டவன். தனது தலைவனிடம் பேசி எதிர் gang ல் இருக்கும் ஒருவனை கொல்ல அனுமதி வாங்குகிறான். நண்பனை கொன்றதற்கு பழிக்கு பழி வாங்க போவதாக கூறுகிறான். தலைவருக்கு இதில் உடன் பாடு இல்லை என்றாலும் அதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்து தருகிறார்.

Jae Mun தனது உதவியாளன் Chi Guk உடன் ஒரு இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து Seoul ல் இருந்து Bulgyo என்ற சிற்றூருக்கு செல்கிறான். கடை போடுகிறோம் என்கிற பாவனையில் அங்கே ஒரு வாரத்தில் வர இருக்கும் Dae Sik ஐ கொல்வதற்கு ஏற்பாடுகளை செய்ய வேண்டும்.

Chi Guk ஒரு முன்னால் Taekwondo வீரன். அதில் சோபிக்க வழியில்லாமல் gang ல் சேர்ந்தவன். Jae Mun ஐ குருவாக நினைக்கிறான். அவன் இவனை அடிக்கும் போதும், திட்டி அவமான படுத்தும் போதும் பொறுமையாக வாங்கி கொள்கிறான். ரெண்டு பேருக்கும் இடையில் முரண் பாடுகள் நிறைய இருந்த போதிலும் Jae Mun க்கு உதவி செய்யவே தான் உடன் வந்திருப்பதை உணர்ந்து நடந்து கொள்கிறான்.

Dae Sikன் அம்மா அந்த ஊரில் ஒரு சாப்பாட்டு கடை நடத்துகிறார். அங்கே சென்று இருவரும் சாப்பிடுகிறார்கள். அவர் ஒரு ரகளையான ஆள். Jae Mun பேசுவதற்கு பதில் சொல்லி அவன் வாயினை அடைக்கிறார்.

பின்னர் ஒரு முறை அருகில் இருக்கும் ஊருக்கு பஸ்சில் போக இருந்தவரை  Jae Mun தன்னுடைய காரில் கட்டாயப்படுத்தி அழைத்து செல்கிறான். அவர் தன்னுடைய மகனை பார்க்க செல்கிறார் என்று இவன் யூகிக்கிறான். ஆனால் அவர் தன்னுடைய இன்னொரு மகனுக்கு புத்தகம், துணி எல்லாம் வாங்கி அனுப்புகிறார். உடன் வந்ததற்கு Jae Mun க்கு பல வண்ண பூக்கள் படம் போட்ட சட்டை ஒன்றை வாங்கி கொடுக்கிறார்.

படத்தின் பெயரில் Cruel இருந்தாலும் இவர்களுக்கிடையில் நடக்கும் காட்சிகள் உங்களை வாய் விட்டு சிரிக்க வைக்கும். இந்த பகுதியில் ஒரு gangster எத்தகைய ஆள் என்பதை உணர்த்த ஒரு காட்சி வருகிறது. அது ஒரு CCTV கோணத்தில், அல்லது birds eye view வில் இருக்கிறது. இது போல 10 நொடி காட்சியில் ஒரு கதா பாத்திரத்தின் குணத்தை, பின் புலத்தை வெளிப்படுத்தும் காட்சிகள் கொரிய படங்களின் சிறப்பு.

அதற்கு அடுத்த நாள் Dae Sik ஊருக்கு வருகிறான். Jae Mun, Chi Guk இணைந்து காய்களை நகர்த்துகிறார்கள்.

மறுநாள் Dae Sikன் அம்மா Jae Mun யிடம் தன்னை harbour க்கு அழைத்து செல்லுமாறு கேட்கிறார். முதலில் மறுக்கும் Jae Mun பின்னர் அழைத்து செல்கிறான்

Jae Mun Dae Sik யை கொன்றானா?! Dae Sik ன் அம்மா Jae Mun எதற்காக அந்த ஊருக்கு வந்திருக்கிறான் என்பதை கண்டு கொண்டாரா?! Chi Guk இழந்து விட்ட தனது சுயத்தை மீட்டானா?! Dae Sik வரும் போது விருந்து வைக்க அந்த அம்மா வளர்த்த நாய் என்ன ஆனது?!  படத்தை ஒரு முறை பாருங்கள்.

Jae Mun தான் கதா நாயகன் அல்லது மைய கதா பாத்திரம் என்பதை ஏற்று கொள்ளவே ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் ஆகிறது. ஒரு கதா நாயகனுக்குரிய எந்த குணமும் அவனுக்கு இல்லை. தான்  சொல்வது அனைத்தையும் Chi Guk கேட்க வேண்டும், அனுமதிக்கும் போது தான் சிரிக்க வேண்டும் என்கிறான்.  பார்வையாளர்களை எரிச்சல் படுத்தும் அளவுக்கு Jae Mun நடந்து கொள்கிறான். ஆனால் அது தான் அந்த கதா பாத்திரத்தின் வெற்றி என்று நாம் உணரும் போது படம் முடிந்து இருக்கும்.

இப்படி கதா பாத்திரங்களை Takeshi Kitano நடித்து இருக்கிறார். எனினும் இங்கே Jae Mun ரசிகர்களின் வெறுப்பை சம்பாதித்து கொண்டே அவர்களின் மனதில் இடம் பிடித்து விடுவார்.

நம்மூரில் மனோரமா ஆச்சி செய்த ஒரு role போல தோன்றினாலும் Dae Sik ன் அம்மாவாக நடித்து இருக்கும் பாட்டியின் நடிப்பு 10000 வாலா பட்டாசு. இப்படி ஒரு முக்கியத்துவம் உள்ள பெண் கதா பாத்திரத்தை திரைப்படங்களில் பார்த்து பல காலமாகி விட்டது. 'அம்மா என்றால் அன்பு' என்பதற்கு உதாரணமாக இருக்கிறார். Jae Mun தன்னுடைய இன்னொரு மகன் என்றே சொல்கிறார். அவர் எந்த சூழ் நிலையில் அதை சொல்கிறார் என்பதை பார்த்த உடன் உங்கள் மனதில் இந்த கதா பாத்திரம் நிரந்தரமாக தங்கி விடும்.

இது ஒரு பழி வாங்கும் கதை என்று ஒரு வரியில் சொல்லி கடந்து செல்ல முடியாத அளவுக்கு முக்கியமான திரைப்படம். இது இப்படத்தின் இயக்குனருக்கு முதல் படம் என்பது இன்னும் ஆச்சரியம். அவருடைய இரண்டாவது படம் The Man from No where என்ற அட்டகாசமான action படம்.

Method Acting வகை நடிக்கும் முறை உலகம் முழுதும் பின்பற்ற படுகிறது. Marlon Brando, Di Niro, Al Pacino, Daniel Day Lewis அதனை உயிர் மூச்சாக கொண்ட நடிகர்கள். ஆனால் ஒரு புதிய ரசிகருக்கு அவர்கள் மீது அவ்வளவு எளிதில் ஏற்படாத ஒரு ஈர்ப்பு, பிரமிப்பு கொரிய நடிகர்களை பார்க்கும் போது ஏற்படும்.  திரையில் அழுவதற்கு அவர்கள் தயங்குவதே இல்லை. ரத்தமும் சதையுமாக என்பதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு வெறித்தனமான performance கொரிய படங்களில் அதிகம் காண முடிகிறது. Cruel Winter Blues அத்தகைய performance கடைசி 20 நிமிடத்தை ஒரு துன்பியல் நாடகத்தின் இறுதியில் கிடைக்கும் cathartic அனுபவத்தை அளிக்கிறது.

பொறுமையாக பார்க்க வேண்டிய நல்ல திரைப்படம், உங்கள் நேரத்தை கொடுக்கும் போது நிச்சயம் உங்களை அசர வைக்கும்.

For More Details - http://www.imdb.com/title/tt0969367/?ref_=nv_sr_1

Black Coal, Thin Ice - பனியில் மறையும் சுவடுகள்

Murder Mystery என்பது எப்போதுமே சலிக்காத ஒரு genre. ஆனால் சில படங்களை ஒரு தடவைக்கு மேல் பார்க்க முடியாது. ஏனென்றால் மர்மம் தான் விடு்பட்டுவிட்டதே?!?! Mystic River போன்ற படங்களை இரண்டாம் முறை பார்க்கும் போது நடிகர்களின் performance ஐ தான் கவனிப்போம்.

மாற்றாக Seven, Zodiac, Memories of Murder, Tell Me Something போன்ற படங்களில் மீண்டும் மீண்டும் பார்ப்பதற்கும், அடடே இதை முதல் தடவை பார்க்கும் போது எப்படி கவனிக்காமல் விட்டோம் என்று ஆச்சரியப்படுவதற்கும் நிறையவே காட்சிகள் இருக்கும்.

Black Coal, Thin Ice படமும் இப்படி ஒரு murder mystery தான். இப்படி மர்மப்படங்களை பற்றி எழுதும் போது மிக குறைவாக தான் சொல்ல வேண்டி இருக்கும். பின்னர் மர்மத்தை இங்கே அவிழ்த்து விட்டால் படம் அசுவாரஸ்யமாக மாறிவிடுமே!!

சீன நாட்டு திரைப்படம் என்றாலும் மேற்கூறிய ஆங்கில, கொரியா படங்களின் பாதிப்பு அனேகம் உண்டு.

படம் "Heilongjiang province in far northeast Manchuria"வில் நடக்கிறது. நாம் சீனா என்றாலே திரையில் பார்க்கும் Shanghai, Beijing, Macau, Hong Kong போன்ற நவீன நகரங்களில் இருந்து எந்த தொடர்பும் இல்லாத ஒரு small town.

Seven படம் எங்கே நடக்கிறது என்ற குறிப்பே படத்தில் இருக்காது. எப்போதும் மழை பெய்து கொண்டே இருக்கும். அதோடு படத்தின் மைய கதா பாத்திரங்கள் ஒரு புழுக்கம், படபடப்பு, பயம், எரிச்சல் கலந்த உணர்வோடு படம் முழுதும் வருவார்கள். இங்கே மழை என்பது உன்னதமான, காதலுக்குரிய பின்னணி என்பது போன்ற பிம்பங்கள் மாறி ஒரு மர்மத்தன்மை கொண்டதாக மாறி விடுகிறது.

அது போல Black Coal, Thin Ice படத்தில் 80 சதவிகித படம் முழுதும் பனி விழும் காலத்தில் நடக்கிறது. பனி விழுவது குற்றவாளியின் தடையத்தை மறைக்க ஏதுவானதாக உருக்கொள்கிறது.

முதல் இருபது நிமிடங்கள் என்னடா இது மிஷ்கின் படம் மாதிரி இருக்கு??!! Hollywood style 3 Act Structure follow பண்ற மாதிரி தெரியுது?! அப்டின்னு யோசிக்க வைக்கும் திரைக்கதை பின்னர் ஒரு police procedural என்று பொறுமையாக நகர்கிறது.

வருடம் 1999. நிலக்கரியை ஒரு பெரிய இரும்புக்கரம் அள்ளி லாரியில் போடுகிறது. அதில் ஒரு பொட்டலம் கிடக்கிறது. Cut to: ஒரு ஆணும் பெண்ணும் லாட்ஜ் என தோற்றமளிக்கும் இடத்தில சீட்டு விளையாடி கொண்டிருக்கிறார்கள். சட்டென காட்சி மாறி conveyor beltல் நகரும் நிலக்கரி நடுவில் ஒரு வெட்டப்பட்ட கை இருப்பதை காட்டுகிறது. மீண்டும் அறைக்கு திரும்பி இருவரின் கைகளும் பின்னி பிணைந்து முயங்குவதை தொடர்கிறது.

நாம் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தால் காட்சி மீண்டும் அந்த ஆணும் பெண்ணும் ஒரு ரயில் நிலையத்தில் வாக்கு வாதத்தில் ஈடுபட்டு மல்லுக்கட்டி உருளுவதை காட்டி அவர்கள் கணவன் மனைவி என்றும் அவர்கள் உறவை முறித்து கொண்ட பின் நடந்த கடைசி சந்திப்பும் என்று தெரிகிறது.

பின்னர் காட்சி நிலக்கரி தொழிற்சாலைக்கு நகரும் போது வெட்டப்பட்ட கை குறித்து  விசாரிக்க வரும் காவல் துறை அதிகாரி இதற்கு முந்திய காட்சியில் சீட்டு விளையாடிய, பொது இடம் என்றும் பாராமல் தனது முன்னாள் மனைவியுடன் சண்டையிட்ட நபர் என்று தெரிகிறது. அவரது பெயர் Zhang.

பல துண்டுகளாக வெட்டப்பட்ட உடல் பாகங்கள் அந்த பிராந்தியம் முழுவதும் கிடைக்க குழம்புகிறது போலீஸ். ஒரு உடல் தானா இல்லை ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட உடல்களா என்று தேடுகிறார்கள். பின்னர் இறந்தவர் பெயர் Liang என்றும் அவரது மனைவி Wu ஒரு Laundry கடையில் வேலை செய்வதும் தெரியவருகிறது. இறந்தது தனது கணவன் தான்  என்று மனைவி உறுதி செய்ய, அடக்கம் செய்து சாம்பலை குடுக்கிறார்கள்.

குற்றவாளி என்று சந்தேகத்தின் பேரில் லாரி ஓட்டுனர் அண்ணன் தம்பிகளை போலீஸ் பிடிக்கிறது. இங்கே Pulp Fiction படத்தை நியாபாக படுத்தும் ஒரு shoot out உடன் படத்தின் வேகம் ஒரு நிதானத்தை அடைந்து விடுகிறது. இந்த குறிப்பிட்ட காட்சியின் பின்புலம், நிறம், சதுரங்க பலகை போன்ற தரை என்று இந்த படத்திற்கான விசேஷமான காட்சி மொழி ஒன்று உருவாகிறது. படம் ஒரு வித மஞ்சள் நிறம் கொண்டு வசிகரிக்கவும், பதற வைக்கவும் செய்கிறது.

இந்த shoot outல் Zhang காயம்பட்டுவிடுகிறன். பின்னர் மருத்துவமனையில் இருந்து வீடு திரும்பும் காட்சி தொடங்குகிறது. இதற்கு அடுத்து வரும் ஒரு sequence அப்டியே நம்மை அசரடிக்கும். அந்த காட்சியோடு படம் 2004ம் வருடத்திற்கு தாவி விடுகிறது. இப்பொது Zhang ஒரு drunkard ஆக மாறி, காவல் துறையிலிருந்து விலகி ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் safety officer வேலையில் இருக்கிறான்.

தற்செயலாக தனது போலீஸ் அதிகாரி நண்பனை சந்திக்கும் Zhang, 1999ல் நடந்தது போல மேலும் நடந்த இரண்டு கொலைகள் பற்றி தெரிந்து கொள்கிறான். கொலையுண்ட மூன்று நபர்களுடன் தொடர்புடைய ஒரே பெண் Wu என்பது தற்செயலானது அல்ல என்ற முடிவிற்கு போலீஸ் வருகிறது.

Wu செல்லும் பாதையில் பயணித்து நோட்டமிடுகிறது போலீஸ். Wu விடம் உள்ள ஏதோ ஒன்று Zhang ஐ ஈர்க்க பேசி பழக முயற்சிக்கிறான். தனது உடை ஒன்றை dry cleaning குடுக்கிறான். கடையின் முதலாளி Wu விடம் தப்பாக நடக்க முயற்சிக்கிறார். Iron box கையில் பட்டு காயம் ஏற்பட Zhang மருந்து வாங்கி வந்து தருகிறான்.

பனி கொட்டும் இரவில் Wu வீடு செல்லும் வரை Zhang பின் தொடர்கிறான். இடையில் ஒரு முறை தனது வண்டியை நிறுத்தி விட்டு செல்ல அதை யாரோ சேதப்படுத்தியதை பனியில் இருக்கும் கால் தடத்தை வைத்து யூகிக்கிறான்.

Wuவிற்கு Ice Skating பிடிக்கும் என்று அறிந்து கொள்கிறான். அவளுடன் ice skating செல்கிறான். அவளை தனிமையில் நெருங்க முயற்சிக்கிறான். இதற்கிடையில் குற்றம் குறித்தும் துப்பு துலக்க உதவி செய்கிறான்.

ஒரு மணி நேரம் இருபது நிமிடம் இருக்கும் போது வெட்டப்பட்ட உடல் எப்படி வெவ்வேறு இடத்திற்கு சென்றது, குற்றவாளி யார் என்று துப்பு துலங்கி விட என்னடா இது இன்னும் அரை மணி நேரம் இருக்கு அப்போ என்னாகும் என்று யோசித்தால் கியரை மாற்றி திரை கதை மேலும் அடர்த்தி ஆகிறது.

இப்படி பனி பொழியும் பின்னணியில் காதல் படம், பாட்டு என்று தான் நமக்கு தோணும். ஆனால் இங்கே இதை ஒரு suspense thriller கான பின்னணியாக பயன்படுத்தியுள்ளார் இயக்குனர். ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் என்ற தலைப்பில் உள்ள முரணை போல இங்கே Black Coal, Thin Ice என்றால் இது ஒரு நபருடன் பொருத்தி பார்க்க வேண்டிய அடையாளம் இல்லை என்பது படம் பார்க்கும் போது நமக்கு தெரிகிறது.

மனிதர்கள் குற்றங்களை தங்கள் நலன் கருதி திட்டமிட்டு செய்வதில்லை. சில சமயம் தங்கள் மரியாதையை காப்பாற்ற ஒரு குற்றத்தை புரிந்து விட்டு அதை மறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். அவர்கள் மறைக்க முயற்சிப்பது குற்றத்தை அல்ல அந்த குற்றம் வெளியே தெரியும் போது சமூகம்  தங்கள் மீது கொண்டுள்ள மரியாதையும் போய் விடும் என்பதால் தான்.

எந்த மிகைப்படுத்தலும் இல்லாத நடிப்பு, அருமையான பின்னணி இசை, ஒளிப்பதிவு என்று எல்லாமும் யதார்த்தற்கு பக்கத்தில் இருக்கும் இந்த படம் ஒரு புதிய அனுபவத்தை அளிக்கும். ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட முறை பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய படம்.

For More Details - http://www.imdb.com/title/tt3469910/?ref_=nv_sr_1

Wolf Totem (Film) - புல்வெளி தேசம்

மனிதன் நினைவில் காடுள்ள மிருகம் என்று ஒரு கவிதை தொடங்கவோ முடியவோ செய்யும்.

காட்டில் இருந்து இன்று முதலாளித்துவ காலம் வரை மனித இனம் கடந்து வந்த தூரம் வரலாற்று புத்தகங்கள் படித்து அறிந்து கொள்ள கூடியது அல்ல.

இந்த பயணத்தில் நாம் எண்ணற்ற பறவைகளை, விலங்குகளை வீட்டோடு வைத்து பழக்க படுத்தி அவை நம் சொல் கேட்டு நடக்கும் அளவுக்கு செய்து இருக்கிறோம்.

ஆனால் சிங்கம், புலி போன்ற பெரிய மிருகங்களை அது போல செய்யமுடியவில்லை. சில பணக்கார அசடுகள் வீட்டில் வளர்த்து இருக்கலாம். ஆனால் அவைகளை நாம் கோழி, ஆடு, நாய், பூனை, மாடு போல வளர்த்து விட முடியாது. யானையை கூட நாம் tame செய்து தான் வைத்து இருக்கிறோம். அதனால் தான் அவை அவ்வப்போது மதம் கொள்கின்றன. (படிக்க; ஜெயமோகன் எழுதிய யானை டாக்டர்) யானை உட்பட சிங்கம், புலி போன்ற விலங்குகள் circus ல் perform செய்வதை நீங்கள் பார்த்து இருக்கலாம். ஆனால் எப்போதாவது ஒரு ஓநாய் எங்காவது வித்தை காட்டி பார்த்து இருக்கிறீர்களா?!!

Wolf Totem படம் சீனாவில் மாசேதுங் தலைமையில் நடைபெற்ற கலாச்சார புரட்சி தொடங்கிய இரண்டாம் ஆண்டு வாக்கில் தொடங்கி அடுத்த
 சில வருடங்கள் அதனால் ஒரு மங்கோலிய பழங்குடி இன மக்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை பதிவு செய்கிறது. அந்த மக்களின் மனசாட்சியாக இருக்கும் ஓநாய் இனத்திற்கு என்ன ஆனது என்று விவரிக்கிறது.

நாவல்கள் படம் ஆகும் போது நாவலில் இருக்கும் ஏதோ ஒன்று படத்தில் இல்லை என்று விமர்சனம் வரும். இந்த படத்திற்கு அப்படி என்ன விமர்சனம் வந்தது என்று தெரியவில்லை. படம் கச்சிதமாக இருந்தது. நாவல் காடு என்றால் திரைப்படம் என்பது மனிதன் உருவாக்கும் பூங்கா போன்றது. எனினும் சில படங்கள் புத்தகம் படித்த அளவுக்கு ஒரு அபாரமான மன எழுச்சியை குடுக்கும். Into The Wild, The Straight Story, JFK, Saving Private Ryan, Apocalypse Now போன்ற படங்களை உதாரணமாக சொல்லலாம்.

Wolf Totem சம கால சீன இலக்கியத்தின் மீது உலகின் பார்வையை பதிய வைத்த நாவல். உண்மை சம்பவங்களின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட நாவல். நாவலை எழுதியவர் தனது உண்மையான அடையாளத்தை மிக தாமதமாகவே வெளியிட்டார். தனது பொருட்களை உலக நாடுகள் முழுதும் கொண்டு விற்கும் சீனா இந்த படத்தை பற்றி மூச்சு விட்டதாக தெரியவில்லை. The Jungle Book போன்ற படங்கள் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டு இந்தியாவெங்கும் வெளியாகும் போது இப்படி ஒரு படம் வந்த விவரம் இங்கே தெரியவேவில்லை. பெரிய மால்களில் உள்ள திரையில் வெளியிட்ட மாதிரியும் நினைவில்லை.

சீன பிரெஞ்சு கூட்டு தயாரிப்பு என்றபோதும் படம் சீனாவை மிக மேலோட்டமாகவாது விமர்சனம் செய்கிறது. அவதார் படத்துடன் இணைத்து பார்க்க வேண்டிய அளவிற்கு நிறைய ஒற்றுமைகள் உண்டு. ஆனால் இங்கே graphics சித்து வேலை எல்லாம் கிடையாது.

படம் இயற்கை, தத்துவம், அரசியல், வாழ்க்கை முறை, சுற்றுப்புறம் என்று பல விஷயங்களை பேசுகிறது.

Chen மற்றும் Yank ke என்ற இரண்டு மாணவர்கள் நகரத்தில் இருந்து மங்கோலிய பழங்குடி மக்கள் வசிக்கும் ஊருக்கு பாடம் சொல்லி குடுக்க வருகிறார்கள். இனக்குழு தலைவர் அவர்களின் பெட்டியை சோதித்து விட்டு தங்க அனுமதிக்கிறார். அவரின் குடிசைக்கு வெளியே கொடிகம்பத்தில் ஓநாயின் தோல் பறந்து கொண்டு இருக்கிறது.

தலைவர் அவர்களை அழைத்து சென்று அவர்கள் தங்க வேண்டிய இடத்தை காட்டி விட்டு ஆளுக்கு ஒரு லத்தி தருகிறார். அது நம்மூரில் பயன்படுத்தும் லத்தியை போல இரண்டு மடங்கு தண்டியாக இருக்கிறது. அதன் நுனியில் இருந்து மேல் நோக்கி ஒரு அடி நீளத்திற்கு திடமான கயிற்றால் கட்டப்பட்டு இருக்கிறது. அது எதற்கு என்று கட்டுரை முடியும் போது சொல்கிறேன். இல்லை நீங்களே படத்தை பார்த்து யூகித்து கொண்டாலும் மகிழ்ச்சி தான்.

ஓவியம் போல தெரியும் மாலை வானம். நட்சத்திரங்கள் உதிர்ந்து விழுவது போல பெய்யும் பனி. பச்சை புல்வெளி, அதில் அமைந்து இருக்கும் அவர்களின் கூடாரம் என்று படம் பார்ப்பதற்கு கண்ணுக்கு இனிமையானதாக இருக்கிறது. Bird's eye view என்பது போல wolf's eye view வில் பல காட்சிகள் உண்டு. ஓநாய்கள் மான்களை விரட்டும் போது இதயம் வேகமாக துடிப்பது போன்ற பின்னணி இசை படபடப்பை கடத்துகிறது.

ஓநாய்கள் இல்லாமல் தங்கள் நிலத்தின் சமன்பாடு குலைந்து விடும் என்று தலைவர் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறார். ஆனால் உற்பத்தியை பெருக்குகிறேன் பேர்வழி என்று அழிவை நோக்கி அரசாங்கம் அப்பழங்குடி மக்களை இழுத்து சொல்கிறது. இந்தியாவில் வளர்ச்சி என்று நாம் எந்த திசை நோக்கி ஓடுகிறோம் என்று நம்மை யோசிக்க வைக்கிறது.

Tengger என்று தங்கள் கடவுளை பயபக்தியுடன் நினைத்து கொள்கிறார்கள். Tenggeriன் விருப்பப்படி நடக்கட்டும் என்று தங்களுக்கு நடக்கும் துன்பங்கள் குறித்து சமாதானம் கொள்கிறார்கள்.

படங்களில் பேசப்படும் வசனத்தை வைத்து படத்தை பற்றி யூகிப்பது நமது கற்பனையை, சிந்தனையை ஒரு படியாவது முன்னகர்த்தும். இந்த பதிவில் படத்தில் முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் பேசும் வசனங்களை மேற்கோள் தருகிறேன். அதை படித்த பின் ஏற்படும் எதிர்பார்ப்பு நிச்சியம் உங்களை இந்த படத்தை பார்க்க வைக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

(ஓநாய்களை பயமுறுத்தவம் தாக்கவும் தான் அந்த லத்தி என்றாலும் அவைகள் மீது விழும் அடி அதன் எலும்புகளை நொறுக்கி விட கூடாது என்று தான் லத்தியின் நுனியில் கயிறு கட்டியிருக்கிறார்கள்.)

இனக்குழு தலைவர்:

"His dream was to be free as the wolves."

"Genghis Khan defeated the armies of the world by studying the wolves."

"What are they waiting for? They have been waiting for this moment for months. The desire to kill tortures them. But they are not going to waste it because of haste. Wolves are smart and organized. They work together and obey their leaders decision. More than anything else they have patience. Life is about choosing the moment. Wolves and Mongols understand that."


"The problem for us Mongols  is that our history wasn’t written by us but mostly by our enemies."

"What is left is wolves share."

"You captured a god to turn it into  a slave."

Chen Zen:

"Capture the cub to study it."

"Chairman Mao says Study your enemy to defeat him."

Smuggler:

"To make fur clothes and things for foreign ladies."

பழங்குடிகளுக்கான அரசு அதிகாரி:

"You are here to pass on your knowledge and change these primitives."

"Being a leader is not about being liked. Sometimes you have to obey orders that your heart resents."

தற்போதைய தமிழகத்தில் மீனவ மக்கள் படும் துயரத்திற்கு அவர்களில் பேராசை பிடித்த சிலர் சக்தி மிகுந்த படகு மற்றும் மோசமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வலைகளை வைத்து கடலை அரித்து மீன் பிடிப்பது தான் காரணம். இது போல உலகமெங்கும் உள்ள பழங்குடி இன மக்கள் தங்கள் வாழ்வியலை தொலைத்ததற்கு பின்னால் உள்ள அரசியலை புரிந்து கொள்ள இந்த படம் ஒரு திறப்பை அளிக்கும்.

பின் குறிப்பு:

படத்தின் கதையை சுருக்கமாக தருவது, படத்தை பற்றிய அதிகமான தகவல்கள் படத்தை பார்க்கும் போது சுவாரஸ்யத்தை குறைத்து விடும் என்பதால் அவைகளை தவிர்த்து விட்டு படம் பேசும் அரசியலை முன் வைத்து இந்த பதிவு எழுதப்பட்டு உள்ளது.

Wolf Totem நாவல் ஓநாய் குலச்சின்னம் என்ற பெயரில் தமிழில் மொழிமாற்றம் செய்யப் பட்டுள்ளது. சி. மோகன் மொழிபெயர்க்க அதிர்வு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது. இயக்குனர் வெற்றி மாறன் இந்த நாவலை தமிழில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட வேண்டும் என்றே இந்த பதிபகத்தை தொடங்கினாராம்.

லத்தியில் கயிறு கட்டப்படுவதற்கான காரணத்தை கட்டுரையின் நடுவிலே எழுதி விட்டேன். ;-)

Bibliography:

1. Jared Diamond: Guns, Germs and Steel

2. Desmond Morris: The Naked Ape

3. ஜோ டி குரூஸ் - ஆழி சூழ் உலகு.

4. Jiang Rong - Wolf Totem

For More Details - http://www.imdb.com/title/tt2909116/?ref_=nv_sr_1